به نقل از اینترستینگ اینجینیرینگ، در یک کارآزمایی بزرگ بالینی که نتایج آن در نشست سالانه انجمن انکولوژی بالینی آمریکا ارائه شد، یک داروی آزمایشی جدید به نام «داراکسونراسیب» توانست امید تازهای برای بیماران مبتلا به سرطان متاستاتیک لوزالمعده (پانکراس) ایجاد کند. این مطالعه روی ۵۰۰ بیمار در آمریکای شمالی، اروپا و آسیا انجام شد؛ بیمارانی که پیشتر یک دوره شیمیدرمانی را پشت سر گذاشته بودند. نتایج نشان داد افرادی که این داروی جدید را دریافت کردند بهطور متوسط ۱۳.۲ ماه زنده ماندند، در حالی که این رقم در گروهی که شیمیدرمانی معمول دریافت کرده بودند ۶.۷ ماه بود. همچنین خطر مرگ در بیماران دریافتکننده دارو حدود ۶۰ درصد کاهش یافت.
این دارو علاوه بر افزایش طول عمر، روند پیشرفت بیماری را نیز کندتر کرد. مدت زمان کنترل بیماری در بیمارانی که داراکسونراسیب مصرف کردند بهطور متوسط ۷.۲ ماه بود، در حالی که در گروه شیمیدرمانی تنها ۳.۶ ماه ثبت شد. سرطان پانکراس یکی از مرگبارترین انواع سرطان به شمار میرود، زیرا معمولاً زمانی تشخیص داده میشود که به سایر بخشهای بدن گسترش یافته است و گزینههای درمانی مؤثر برای مراحل پیشرفته آن بسیار محدود هستند.
داراکسونراسیب با هدف قرار دادن پروتئینهای «راس» طراحی شده است؛ پروتئینهایی که نقش مهمی در رشد و گسترش سلولهای سرطانی دارند. بیش از ۹۰ درصد سرطانهای پانکراس دارای جهش در ژن «کِیراس» هستند و به همین دلیل این مسیر درمانی توجه زیادی را به خود جلب کرده است. «برایان وولپین»، مدیر مرکز تحقیقات سرطان پانکراس هیل فمیلی در مؤسسه دانا-فاربر، اعلام کرد این نخستین مهارکننده «راس» است که در یک مطالعه تصادفی و گسترده روی بیماران سرطان پانکراس آزمایش شده و نتایج آن نشان میدهد این دسته از داروها میتوانند تأثیر چشمگیری بر درمان این بیماری داشته باشند.
پژوهشگران همچنین مشاهده کردند که نرخ کوچک شدن یا ناپدید شدن تومورها در بیماران دریافتکننده دارو بسیار بیشتر از گروه شیمیدرمانی بوده است. عوارض جانبی گزارششده شامل بثورات پوستی، التهاب دهان، تهوع و اسهال بود و مشکل ایمنی غیرمنتظرهای مشاهده نشد. در همین حال، سازمان غذا و داروی آمریکا در اردیبهشت ۱۴۰۵ برنامه دسترسی گسترده به این دارو را برای برخی بیماران صادر کرد تا پیش از پایان فرایند بررسی و تأیید نهایی نیز بتوانند از آن استفاده کنند. نتایج کامل این پژوهش در نشریه پزشکی «نیو انگلند ژورنال آو مدیسین» منتشر شده است.
