پژوهش تازه دانشمندان نشان میدهد خورشید، برخلاف تصور قبلی، از نظر فیزیکی میتواند در شرایطی نادر فورانی بسیار شدیدتر از شعلههای خورشیدی معمول ایجاد کند؛ پدیدهای که به آن سوپرفلر (Superflare) گفته میشود. این نتیجه به معنای نزدیک بودن چنین رویدادی نیست، بلکه نشان میدهد توان بالقوه آن در خورشید وجود دارد.
سوپرفلرها فورانهایی هستند که میتوانند صدها تا هزاران برابر پرانرژیتر از شعلههای معمول خورشیدی باشند. بررسی ستارههای مشابه خورشید نیز نشان داده است که چنین رویدادهایی در برخی ستارهها رخ میدهند و پژوهشهای جدید تلاش کردهاند مشخص کنند آیا خورشید ما هم از نظر فیزیکی توان ایجاد چنین انفجاری را دارد یا خیر.
یکی از نکات جالب پژوهش جدید به لکه خورشیدی بزرگ سال ۱۹۴۷ مربوط میشود. این لکه حدود ۰.۶ درصد از قرص خورشید را پوشانده بود و پژوهشگران با بررسی اندازه ناحیه فعال و انرژی فورانهای خورشیدی، به این نتیجه رسیدند که این منطقه به محدودهای نزدیک شده بود که از نظر انرژی با پایینترین سطح سوپرفلرها همپوشانی دارد.
این یافته اهمیت زیادی دارد، زیرا نشان میدهد خورشید الزاماً آن ستاره آرامی نیست که پیشتر تصور میشد. با این حال، دانشمندان تأکید دارند که وقوع یک سوپرفلر واقعی همچنان بسیار نادر است و پژوهش فعلی نمیگوید چنین رویدادی قرار است بهزودی رخ دهد.
اگر یک فوران بسیار شدید مستقیماً زمین را هدف بگیرد، میتواند با ایجاد یک طوفان ژئومغناطیسی بزرگ، زیرساختهای فناوری را تحت فشار قرار دهد. ارتباطات رادیویی، ماهوارهها و شبکههای انتقال برق از جمله بخشهایی هستند که در برابر طوفانهای شدید خورشیدی آسیبپذیرند. تجربه رویدادهای تاریخی مانند طوفان کارینگتون سال ۱۸۵۹ نشان میدهد فعالیت شدید خورشید میتواند اثرات قابلتوجهی بر فناوری زمینی داشته باشد.
با وجود این، شرایط فعلی خورشید نشانهای از وقوع چنین رویدادی ارائه نمیکند. در روزهای اخیر فعالیت خورشیدی در سطح پایینی گزارش شده و پیشبینیها نیز احتمال فورانهای بسیار قدرتمند کلاس X را پایین ارزیابی کردهاند. بنابراین، خبر اصلی این پژوهش نه «وقوع یک انفجار قریبالوقوع»، بلکه کشف شواهدی درباره توان بالقوه خورشید برای ایجاد رویدادهایی بسیار شدیدتر است.
