در اوج جنگ سرد، آمریکا ایدهای بسیار عجیب برای برقراری ارتباطات رادیویی در اختیار داشت: فرستادن صدها میلیون قطعه بسیار کوچک سیم مسی به فضا و ساختن یک حلقه مصنوعی دور زمین. این طرح که ابتدا «Project Needles» نام داشت، بعدها با عنوان Project West Ford شناخته شد.
ایده اصلی در آزمایشگاه لینکلن مؤسسه MIT شکل گرفت. هدف این بود که قطعات مسی در مدار زمین مانند آنتنهای دوقطبی عمل کنند و امواج رادیویی را بازتاب دهند. به این ترتیب، ارتباطات دوربرد میتوانست بدون اتکا به کابلهای زیردریایی یا شرایط متغیر یونوسفر انجام شود.
هر قطعه مسی فقط حدود ۱.۷۸ سانتیمتر طول داشت، اما تعداد آنها حیرتانگیز بود؛ در آزمایش اصلی حدود ۴۸۰ میلیون دوقطبی مسی در نظر گرفته شد. این قطعات در ارتفاعی حدود ۳۶۰۰ کیلومتری از سطح زمین پخش شدند تا کمربندی در مدار ایجاد کنند.
نخستین تلاش در سال ۱۹۶۱ موفقیتآمیز نبود، اما آمریکا در ۹ مه ۱۹۶۳ بار دیگر این آزمایش را انجام داد. این بار سوزنهای مسی در مدار پخش شدند و آزمایشهای ارتباطی میان ایستگاههایی در کالیفرنیا و ماساچوست انجام گرفت.
با این حال، پروژه با اعتراض گسترده اخترشناسان روبهرو شد. نگرانی اصلی این بود که چنین ابری از اجسام فلزی بتواند رصدهای نجومی و مطالعات رادیویی را مختل کند و به یکی از نخستین نمونههای جدی نگرانی درباره آلودگی محیط فضایی تبدیل شود.
مشکل دیگری هم وجود داشت: همه سوزنها طبق برنامه از یکدیگر جدا نشدند. برخی از آنها به شکل تودههایی از قطعات مسی به هم متصل شدند. بررسی آژانس فضایی اروپا نشان میدهد این خوشهها میتوانستند مدت بسیار بیشتری در مدار باقی بمانند، در حالی که بسیاری از سوزنهای منفرد سرانجام وارد جو زمین شدند.
