داروهای لاغری شاید به کاهش مصرف الکل هم کمک کنند؛ خطر بستری تا ۶۰ درصد کمتر شد!

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد داروهای تزریقی کاهش وزن مانند سماگلوتاید و تیرزپاتاید ممکن است علاوه بر کمک به کاهش وزن، با کاهش خطر بستری شدن به دلیل مصرف الکل نیز ارتباط داشته باشند.

پژوهشگران می‌گویند در برخی گروه‌های مصرف‌کننده این داروها، میزان بستری مرتبط با الکل تا حدود ۶۰ درصد کمتر بوده است.

داروهای جدید کاهش وزن که در گروه داروهای GLP-1 و داروهای مشابه قرار می‌گیرند، در سال‌های اخیر به دلیل تأثیر قابل توجه بر کاهش وزن، کنترل اشتها و درمان دیابت نوع ۲ بسیار مورد توجه قرار گرفته‌اند.

در این گروه، داروهایی مانند سماگلوتاید و تیرزپاتاید شناخته‌شده‌تر هستند. این داروها با اثرگذاری بر مسیرهای هورمونی مرتبط با اشتها و احساس سیری، می‌توانند میزان میل به غذا را کاهش دهند.

اما پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد تأثیر این داروها ممکن است فقط به غذا محدود نباشد.

برخی مطالعات پیشین نیز این احتمال را مطرح کرده‌اند که داروهای مبتنی بر مسیر GLP-1 ممکن است بر سیستم پاداش مغز و میل به برخی مواد، از جمله الکل، تأثیر بگذارند.

در مطالعه جدید، پژوهشگران سوابق سلامت افراد مصرف‌کننده داروهای کاهش وزن را بررسی کردند و میزان بستری شدن آن‌ها به دلیل مشکلات مرتبط با مصرف الکل را با افراد مشابهی که از این داروها استفاده نمی‌کردند، مقایسه کردند.

نتایج نشان داد در برخی گروه‌های دریافت‌کننده داروهای کاهش وزن، خطر بستری شدن به دلیل مصرف الکل تا حدود ۶۰ درصد کمتر بوده است.

با این حال، این یافته به معنای آن نیست که داروهای لاغری می‌توانند به‌عنوان درمان قطعی اختلال مصرف الکل استفاده شوند. پژوهشگران تأکید می‌کنند که برای اثبات رابطه علت و معلولی، به آزمایش‌های بالینی اختصاصی و مطالعات دقیق‌تر نیاز است.

یکی از فرضیه‌های اصلی این است که داروهای GLP-1 و داروهای مشابه می‌توانند بر بخش‌هایی از مغز که با پاداش، انگیزه و رفتارهای اعتیادآور ارتباط دارند، تأثیر بگذارند.

به بیان ساده، همان‌طور که این داروها ممکن است اشتها و میل به خوردن را کاهش دهند، احتمال دارد در برخی افراد میل به مصرف الکل را نیز کاهش دهند.

البته واکنش بدن افراد به این داروها یکسان نیست و هنوز مشخص نیست این اثر احتمالی در چه گروه‌هایی قوی‌تر است.

هنوز نمی‌توان چنین نتیجه‌ای گرفت.

اگرچه یافته‌های جدید امیدوارکننده هستند، اما داروهای کاهش وزن برای درمان اختلال مصرف الکل تأیید نشده‌اند. همچنین مطالعه‌های مشاهده‌ای به‌تنهایی نمی‌توانند ثابت کنند که کاهش بستری شدن مستقیماً به دلیل مصرف دارو اتفاق افتاده است.

عواملی مانند:

• وضعیت سلامت عمومی افراد؛
• وزن و بیماری‌های زمینه‌ای؛
• میزان دسترسی به خدمات درمانی؛
• وضعیت اقتصادی و اجتماعی؛
• الگوی مصرف الکل؛
• و سایر داروهای مصرفی

نیز ممکن است بر نتایج تأثیر گذاشته باشند.

به همین دلیل، متخصصان هشدار می‌دهند که افراد نباید برای کاهش مصرف الکل یا درمان وابستگی به آن، خودسرانه داروهای کاهش وزن مصرف کنند.

با افزایش مصرف داروهای جدید کاهش وزن در جهان، پژوهشگران اکنون در حال بررسی اثرات احتمالی آن‌ها بر رفتارهای فراتر از اشتها و وزن هستند.

اگر مطالعات آینده و آزمایش‌های بالینی نیز نتایج مشابهی را تأیید کنند، ممکن است داروهای اثرگذار بر مسیر GLP-1 در آینده به یکی از گزینه‌های مورد بررسی برای درمان برخی اختلالات مرتبط با مصرف مواد تبدیل شوند.

با این حال، این موضوع هنوز در مرحله تحقیقاتی قرار دارد و برای رسیدن به یک درمان تأییدشده، به شواهد علمی بیشتری نیاز است.

این مطالعه به معنای تأیید داروهای کاهش وزن به‌عنوان درمان مصرف الکل نیست. داروهایی مانند سماگلوتاید و تیرزپاتاید می‌توانند عوارض و محدودیت‌های پزشکی داشته باشند و مصرف آن‌ها باید با نظر پزشک انجام شود.

داروهای کاهش وزن ممکن است علاوه بر کاهش اشتها و وزن، بر میل به مصرف الکل نیز تأثیر بگذارند. یک مطالعه جدید نشان داده است که مصرف این داروها با کاهش قابل توجه خطر بستری شدن مرتبط با الکل همراه بوده و این کاهش در برخی گروه‌ها به حدود ۶۰ درصد رسیده است.

با وجود این، هنوز نمی‌توان گفت داروهای لاغری درمان اعتیاد به الکل هستند. یافته‌های فعلی بیشتر یک سرنخ علمی مهم محسوب می‌شوند که می‌تواند مسیر تحقیقات آینده درباره ارتباط میان داروهای GLP-1، مغز و رفتارهای اعتیادآور را تغییر دهد.