حسن حبیبی در ۱۸ بهمن ۱۳۱۸ در کرمان متولد شد و فوتبال حرفه‌ای خود را از شاهین تهران آغاز کرد. او پس از آن به تیم تاج، باشگاه استقلال کنونی، پیوست و در ادامه پیراهن پاس تهران را بر تن کرد. حبیبی از چهره‌های شاخص فوتبال ایران در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ بود و در سال ۱۳۴۸ از سوی مجله کیهان ورزشی به‌عنوان مرد سال فوتبال ایران انتخاب شد.
مهم‌ترین افتخار دوران بازیگری حبیبی، قهرمانی با تیم ملی ایران در جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۸ بود؛ رقابت‌هایی که در تهران برگزار شد و نخستین قهرمانی ایران در این مسابقات را رقم زد. او در این دوره بازوبند کاپیتانی تیم ملی را بر بازو داشت و در پست دفاع بازی می‌کرد. حبیبی همچنین همراه تیم ملی ایران در بازی‌های المپیک ۱۹۶۴ توکیو حضور یافت و در مسیر تثبیت جایگاه فوتبال ایران در سطح قاره نقش داشت.
حبیبی پس از پایان دوران بازیگری، وارد عرصه مربیگری شد و در باشگاه پاس تهران به موفقیت رسید. او پس از انقلاب اسلامی به‌عنوان نخستین سرمربی تیم ملی فوتبال ایران انتخاب شد و هدایت این تیم را در جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۰ کویت بر عهده داشت؛ رقابت‌هایی که ایران در پایان آن به مقام سوم رسید. تیم ملی در دوران هدایت او همچنین جواز حضور در بازی‌های المپیک ۱۹۸۰ مسکو را به دست آورد، هرچند ایران در مرحله نهایی این مسابقات شرکت نکرد.
بخش دیگری از کارنامه حبیبی به پرورش نسل‌های بعدی فوتبال ایران مربوط می‌شود. او در دهه ۱۳۷۰ هدایت تیم ملی امید را بر عهده داشت و بازیکنانی چون خداداد عزیزی، کریم باقری، یحیی گل‌محمدی، مهدی مهدوی‌کیا، مهرداد میناوند و نیما نکیسا از جمله فوتبالیست‌هایی بودند که در مقاطع مختلف زیر نظر او فعالیت کردند. حبیبی همچنین سابقه مربیگری در تیم‌های آرارات، برق شیراز و استقلال اهواز را داشت و در فوتبال باشگاهی نیز چهره‌ای شناخته‌شده بود.
در پی انتشار خبر درگذشت این پیشکسوت، فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش و جوانان پیام‌های تسلیت منتشر کردند. امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، نیز با انتشار تصویری از حبیبی به درگذشت او واکنش نشان داد و نوشت: «حسن آقا، نام شما در تاریخ فوتبال ایران جاودانه است.» درگذشت حبیبی، یک روز پس از خبر درگذشت حمید علیدوستی، بار دیگر جامعه فوتبال ایران را در سوگ یکی از چهره‌های باسابقه خود نشاند.
اهمیت کارنامه حسن حبیبی تنها به کاپیتانی تیم ملی در قهرمانی سال ۱۹۶۸ محدود نمی‌شود. او از معدود چهره‌هایی بود که هم در دوران بازیگری در سطح ملی افتخار کسب کرد و هم پس از پایان فوتبال حرفه‌ای، مسئولیت هدایت تیم ملی بزرگسالان و تیم امید را بر عهده گرفت. میراث او را باید در پیوند میان نسل طلایی فوتبال ایران، موفقیت‌های باشگاه پاس و پرورش بازیکنانی جست‌وجو کرد که بعدها به چهره‌های مهم فوتبال کشور تبدیل شدند.
