علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی ایران، پس از شکست محمدهادی ساروی در مرحله نیمه‌نهایی رقابت‌های کشتی فرنگی قهرمانی جهان، با اعتراض شدید به تصمیمات داوری خبرساز شد. این اتفاق در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ در آستانه قزاقستان رخ داد و تصاویر منتشرشده از واکنش دبیر، توجه رسانه‌های ورزشی را به خود جلب کرد.
محمدهادی ساروی، نماینده وزن ۹۷ کیلوگرم ایران، در مرحله نیمه‌نهایی برابر آرتور سارگسیان از روسیه قرار گرفت و با نتیجه ۵ بر یک شکست خورد. این نتیجه باعث شد کشتی‌گیر ایرانی از رسیدن به فینال بازبماند و برای کسب مدال برنز به دیدار رده‌بندی برود.
یکی از صحنه‌های مورد اعتراض تیم ایران، اتفاقی بود که به خروج حریف روس از تشک مربوط می‌شد. کادر فنی ایران اعتقاد داشت در این صحنه باید امتیازهایی به ساروی تعلق می‌گرفت، اما پس از بازبینی، داوران تصمیم خود را تغییر ندادند. همین موضوع به یکی از محورهای اصلی اعتراض به قضاوت این مسابقه تبدیل شد.
در لحظات پایانی مبارزه نیز تیم ایران به حرکت حریف روس و احتمال خطا در جریان درگیری اعتراض کرد. با این حال، بازبینی صحنه به تغییر تصمیم داوران منجر نشد و نتیجه مسابقه به سود سارگسیان باقی ماند. البته برای قضاوت قطعی درباره درستی تصمیم‌ها، بررسی کامل تصاویر مسابقه و مقررات مربوط به هر صحنه ضروری است.
پس از پایان مسابقه، علیرضا دبیر در کنار تشک به‌شدت به عملکرد داوران و مسئولان برگزاری اعتراض کرد. گزارش‌های منتشرشده از این اتفاق حاکی از آن است که اعتراض او برای مدتی به تنش در کنار تشک منجر شد. این اتفاق در شرایطی رخ داد که ساروی یکی از امیدهای اصلی ایران برای کسب مدال طلا به شمار می‌رفت.
اهمیت این اتفاق فقط به واکنش تند رئیس فدراسیون کشتی محدود نمی‌شود؛ موضوع مهم‌تر، نحوه رسیدگی به اعتراض‌های داوری در رقابت‌های بین‌المللی است. وقتی تصمیم یک داور می‌تواند سرنوشت کشتی‌گیری را در مسیر رسیدن به فینال تغییر دهد، انتشار توضیحات فنی درباره صحنه‌های مورد اختلاف و روشن شدن مبنای رأی نهایی می‌تواند به افزایش اعتماد ورزشکاران و مخاطبان کمک کند. با این حال، اعتراض یک طرف مسابقه به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که داوری اشتباه بوده است.
ناراحتی از شکست یک قهرمان و دفاع از حقوق ورزشکاران قابل درک است، اما اثرگذاری اعتراض زمانی بیشتر خواهد بود که با مستندات تصویری، استناد به قوانین و پیگیری رسمی همراه شود. از سوی دیگر، مسئولان فدراسیون‌ها در مسابقات جهانی علاوه بر دفاع از منافع تیم خود، نماینده اعتبار ورزش کشور نیز هستند. بنابراین، بهتر است نتیجه اعتراض‌ها نه صرفاً با شدت واکنش مدیران، بلکه با شفافیت بررسی صحنه‌ها و پاسخ‌گویی نهادهای مسئول سنجیده شود.
