ناسا از یک ربات جدید به نام «ارنست» رونمایی کرده که هدف آن تغییر شیوه حرکت و کاوش در سیارههایی مثل مریخ است؛ این ربات برای حل یکی از مهمترین مشکلهای مریخنوردهای فعلی یعنی حرکت خیلی کند و محدودیت شدید در عبور از زمینهای سخت و ناهموار ساخته شده است.
مریخنوردهای فعلی ناسا با سرعت بسیار پایین حرکت میکنند و گاهی برای طی کردن چند صد متر، روزها یا حتی هفتهها زمان لازم دارند. دلیل این موضوع هم طراحی محافظهکارانه آنهاست که بیشتر برای جلوگیری از گیر کردن یا خراب شدن در محیط خشن مریخ ساخته شده است.
اما ارنست با یک طراحی کاملا متفاوت ساخته شده است. این ربات میتواند چرخهای خود را بهصورت جداگانه بالا ببرد و از روی سنگها، پلهها یا موانع عبور کند؛ درست شبیه یک موجود زنده که از زمین ناهموار بالا میرود. همین ویژگی باعث شده توانایی عبور از مسیرهای سخت بسیار بیشتر شود.
یکی از تغییرات مهم در ارنست، سیستم تعلیق آن است. در مریخنوردهای قدیمی از سیستم ساده و غیرفعال استفاده میشد که فقط وزن را بین چرخها تقسیم میکرد، اما ارنست از یک سیستم فعال استفاده میکند که به آن اجازه میدهد شکل حرکت خود را تغییر دهد، بچرخد، کج شود یا حتی بهصورت مورب حرکت کند. این یعنی ربات فقط جلو و عقب نمیرود، بلکه میتواند مسیرهای پیچیده را هم با انعطاف بیشتری طی کند.
ارنست برخلاف بیشتر مریخنوردها که شش چرخ دارند، فقط چهار چرخ دارد. با این حال به دلیل همین کنترل پیشرفته روی چرخها، پایداری و قدرت مانور آن بیشتر است و میتواند در جهتهای مختلف حرکت کند. نسخه آزمایشی این ربات حدود ۱.۲ متر طول دارد، اما نسخه نهایی بزرگتر خواهد بود.
این ربات در آزمایشهای میدانی در یک بیابان شبیهسازیشده روی زمین امتحان شده است. در این آزمایش هفتروزه، ارنست حدود ۱۶ مایل (حدود ۲۶ کیلومتر) حرکت کرد و توانست برای بیش از ۳۷ ساعت بهطور فعال کار کند. این نتایج نشان میدهد که سیستم حرکتی و نرمافزارهای آن در شرایط واقعی عملکرد خوبی دارند.
ارنست همچنین به هوش مصنوعی مجهز است؛ این یعنی لازم نیست برای هر حرکت منتظر دستور از زمین بماند، چون ارتباط با مریخ با تأخیر زیادی انجام میشود، این ویژگی بسیار مهم است. ربات میتواند خودش مسیر را انتخاب کند، از موانع دوری کند و تصمیمهای ساده را مستقل بگیرد.
هدف اصلی از ساخت ارنست این است که مشکلات قدیمی مریخنوردها مثل سرعت پایین، آسیبدیدن چرخها، گیر افتادن در شنها و وابستگی زیاد به کنترل انسانی کاهش پیدا کند. البته هنوز چالشهایی وجود دارد؛ مثل مصرف انرژی بیشتر، پیچیدگی فنی بالاتر و نامشخص بودن عملکرد در شرایط واقعی مریخ که با زمین تفاوتهای زیادی دارد.
در مجموع، ارنست یک نسل جدید از رباتهای فضایی را نشان میدهد؛ رباتهایی سریعتر، هوشمندتر و مستقلتر که میتوانند مناطق بیشتری از سیارات دیگر را در زمان کمتر بررسی کنند و سرعت کشفهای علمی را افزایش دهند.
