یک پژوهش جدید نشان می‌دهد سرنوشت منظومه شمسی ممکن است بسیار متفاوت از چیزی باشد که پیش‌تر تصور می‌شد. شبیه‌سازی‌های جدید حاکی از آن هستند که پس از مرگ خورشید، سیارات غول‌پیکر مانند مشتری، زحل، اورانوس و نپتون می‌توانند خیلی زودتر از برآوردهای قبلی از مدارهای پایدار خود خارج شوند.
خورشید حدود ۵ میلیارد سال دیگر وارد مرحله غول سرخ خواهد شد و در ادامه به کوتوله سفید تبدیل می‌شود. پیش‌تر تصور می‌شد سیارات بیرونی پس از این تحول، برای ده‌ها میلیارد سال یا حتی بیشتر در کنار یکدیگر باقی بمانند.
اما پژوهش جدید که در The Astrophysical Journal Letters منتشر شده، نشان می‌دهد کاهش جرم خورشید احتمالاً کاملاً یکنواخت نخواهد بود. خروج توده‌های ماده در فوران‌های نامنظم می‌تواند مانند «ضربه»هایی کوچک به خورشید وارد کند و در نتیجه مدار سیارات غول‌پیکر را به‌تدریج دچار آشفتگی کند.
در شبیه‌سازی‌های پژوهشگران، حدود ۴۰ درصد از سناریوها حتی پیش از تبدیل کامل خورشید به کوتوله سفید، شاهد اختلال یا پراکنده شدن سیارات بودند. در سناریوهای دیگر نیز بخش بیرونی منظومه شمسی می‌توانست حدود یک میلیارد سال پس از شکل‌گیری کوتوله سفید دچار فروپاشی دینامیکی شود.
این یافته به معنای نابودی زمین در آینده نزدیک نیست؛ زمین و سیارات داخلی بسیار زودتر، در مرحله غول سرخ خورشید، با سرنوشت متفاوتی روبه‌رو خواهند شد. موضوع این پژوهش بیشتر به سرنوشت بلندمدت سیارات بیرونی منظومه شمسی مربوط است.
