جیمی دایمن، مدیرعامل بانک بزرگ جی‌پی‌مورگان چیس، درباره افزایش خطر حملات سایبری با گسترش هوش مصنوعی هشدار داده است. او می‌گوید پس از ظهور مدل هوش مصنوعی Mythos متعلق به شرکت آنتروپیک، سطح ریسک‌های سایبری به‌شدت افزایش یافته و به گفته او، این خطر اکنون حدود ۱۰ برابر بیشتر شده است. این اظهارنظر بار دیگر نگرانی‌ها درباره توانایی مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی در شناسایی نقاط ضعف نرم‌افزارها و سامانه‌های دیجیتال را برجسته کرده است.
دایمن در گفت‌وگویی با بلومبرگ توضیح داد که هوش مصنوعی می‌تواند آسیب‌پذیری‌هایی را آشکار کند که پیش‌تر شناسایی نشده بودند. چنین قابلیتی از یک سو به شرکت‌ها و متخصصان امنیت کمک می‌کند ضعف‌های سیستم‌های خود را پیدا و برطرف کنند؛ اما از سوی دیگر، اگر در اختیار افراد مخرب قرار بگیرد، ممکن است شناسایی و بهره‌برداری از حفره‌های امنیتی را آسان‌تر کند. به همین دلیل، مسئله فقط قدرت این فناوری نیست، بلکه نحوه دسترسی به آن و کنترل استفاده از آن نیز اهمیت دارد.
مدل Mythos آنتروپیک به‌دلیل توانایی‌های پیشرفته‌اش در تحلیل کد و یافتن آسیب‌پذیری‌های امنیتی مورد توجه قرار گرفته است. آنتروپیک این مدل را به‌صورت عمومی و بدون محدودیت عرضه نکرده و دسترسی به آن را برای گروه‌های منتخب و برنامه‌های امنیتی مشخص محدود کرده است. هدف از این رویکرد، استفاده از توانایی مدل برای کشف و اصلاح ضعف‌های نرم‌افزاری، پیش از آن است که مهاجمان بتوانند از آن‌ها سوءاستفاده کنند.
با این حال، قدرت بیشتر ابزارهای هوش مصنوعی می‌تواند موازنه میان مدافعان و مهاجمان سایبری را تغییر دهد. ابزارهایی که برای یافتن نقص‌های امنیتی ساخته شده‌اند، در صورت استفاده نادرست ممکن است به کشف سریع‌تر مسیرهای نفوذ نیز کمک کنند. این مسئله برای بانک‌ها، شرکت‌های فناوری و زیرساخت‌های حیاتی اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا یک رخنه امنیتی در چنین سامانه‌هایی می‌تواند پیامدهایی فراتر از سرقت اطلاعات داشته باشد.
بیشتر بخوانید: هکرها دیگر فقط از هوش مصنوعی کمک نمی‌گیرند؛ حملات سایبری در حال خودکار شدن هستند
نگرانی درباره Mythos تنها به جیمی دایمن محدود نیست. شرکت آنتروپیک نیز درباره حساسیت توانایی‌های این مدل صحبت کرده و با همکاری شماری از شرکت‌های فناوری و امنیتی، بر استفاده کنترل‌شده از آن برای تقویت دفاع سایبری تمرکز کرده است. با این حال، افزایش توانایی مدل‌ها به این معنا نیست که هر حمله‌ای حتماً موفق خواهد شد یا همه سامانه‌ها به یک اندازه آسیب‌پذیرند؛ میزان خطر به نوع سیستم، کیفیت دفاع امنیتی و چگونگی استفاده از ابزار بستگی دارد.
هشدار دایمن در نهایت به یک مسئله اساسی اشاره می‌کند: با قدرتمندتر شدن هوش مصنوعی، سازمان‌ها نمی‌توانند امنیت سایبری را صرفاً به ابزارهای قدیمی و بررسی‌های دوره‌ای محدود کنند. به‌روزرسانی نرم‌افزارها، اصلاح سریع آسیب‌پذیری‌ها، نظارت بر دسترسی‌ها و استفاده مسئولانه از مدل‌های هوش مصنوعی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. اگر این فناوری بتواند ضعف‌ها را سریع‌تر پیدا کند، مدافعان نیز باید سرعت واکنش خود را افزایش دهند؛ وگرنه فاصله میان کشف یک حفره امنیتی و سوءاستفاده از آن ممکن است کمتر شود.
