مقایسه Chrome یا Edge؛ کدام مرورگر امنیت بیشتری دارد؟

انتخاب مرورگر دیگر فقط به سرعت باز شدن صفحات یا مصرف رم محدود نمی‌شود. مرورگر امروزی دروازه ورود کاربر به حساب‌های بانکی، ایمیل، شبکه‌های اجتماعی و فایل‌های شخصی است و به همین دلیل، معماری امنیتی آن اهمیت زیادی دارد.

Google Chrome و Microsoft Edge هر دو بر پایه Chromium ساخته شده‌اند و بسیاری از فناوری‌های امنیتی مشترک دارند؛ با این حال، در لایه‌های محافظتی، سرویس‌های تشخیص تهدید و امکانات مخصوص هر اکوسیستم تفاوت‌هایی میان آن‌ها وجود دارد.

در این مقایسه، امنیت این دو مرورگر را از چند زاویه بررسی می‌کنیم تا مشخص شود هرکدام در برابر چه نوع تهدیدهایی چه ابزارهایی در اختیار کاربر قرار می‌دهند.

یکی از مهم‌ترین لایه‌های امنیتی مرورگرهای مدرن، Sandbox است. ایده اصلی این فناوری این است که کدهای صفحات وب در محیطی محدود اجرا شوند و در صورت سوءاستفاده از یک آسیب‌پذیری، مهاجم نتواند به‌سادگی به کل سیستم دسترسی پیدا کند.

Chrome از معماری چندفرآیندی و Sandbox استفاده می‌کند و یکی از بخش‌های مهم مدل امنیتی آن، Site Isolation است. گوگل توضیح می‌دهد که Site Isolation سایت‌ها را در فرایندهای جداگانه قرار می‌دهد تا یک سایت مخرب نتواند به‌سادگی به اطلاعات سایت دیگری دسترسی پیدا کند.

Edge نیز از معماری امنیتی Chromium بهره می‌برد و علاوه بر آن، قابلیت‌های امنیتی مخصوص اکوسیستم ویندوز و مایکروسافت را به این پایه اضافه می‌کند.

بنابراین در سطح معماری پایه، تفاوت این دو مرورگر آن‌قدر ساده نیست که بتوان گفت یکی Sandbox دارد و دیگری ندارد؛ هر دو از چندین لایه ایزوله‌سازی استفاده می‌کنند.

در Chrome، Site Isolation یکی از مهم‌ترین مکانیزم‌های دفاعی در برابر حملاتی است که تلاش می‌کنند از یک سایت به اطلاعات سایت دیگر دسترسی پیدا کنند.

گوگل اعلام کرده Chrome دسکتاپ به‌صورت کامل از Site Isolation استفاده می‌کند. در این مدل، سایت‌ها در فرایندهای جداگانه اجرا می‌شوند و در صورت سوءاستفاده از یک نقص امنیتی در Renderer، مهاجم برای رسیدن به داده‌های سایت‌های دیگر با یک لایه دفاعی دیگر نیز روبه‌رو خواهد شد.

این موضوع برای کاربری که هم‌زمان حساب بانکی، Gmail، شبکه اجتماعی و سایت‌های مختلف را در تب‌های مرورگر باز کرده اهمیت زیادی دارد.

Edge نیز به دلیل استفاده از معماری Chromium از مدل‌های مشابه جداسازی فرایندها بهره می‌برد؛ بنابراین تفاوت امنیتی اصلی را باید در قابلیت‌های تکمیلی هر مرورگر جست‌وجو کرد، نه صرفاً در وجود Sandbox.

Chrome برای شناسایی سایت‌های خطرناک از Google Safe Browsing استفاده می‌کند. این سرویس سایت‌ها، دانلودها و افزونه‌های مشکوک را بررسی کرده و در صورت شناسایی تهدید، به کاربر هشدار می‌دهد.

Safe Browsing در Chrome چند سطح حفاظتی دارد. حالت Enhanced Protection برای شناسایی تهدیدهای جدید طراحی شده و می‌تواند در مورد سایت‌ها، دانلودها و افزونه‌هایی که حتی هنوز در فهرست تهدیدهای شناخته‌شده قرار نگرفته‌اند نیز هشدار دهد.

Edge در این بخش از Microsoft Defender SmartScreen استفاده می‌کند. SmartScreen اعتبار سایت‌ها و فایل‌های دانلودی را بررسی می‌کند و برای مقابله با فیشینگ، بدافزار و برخی حملات مهندسی اجتماعی به کار گرفته می‌شود.

در نتیجه، هر دو مرورگر یک لایه مهم برای شناسایی تهدیدهای آنلاین دارند، اما پشتوانه این سرویس‌ها متفاوت است: Chrome به زیرساخت Google Safe Browsing متکی است و Edge از SmartScreen مایکروسافت استفاده می‌کند.

دانلود یک فایل از اینترنت یکی از مسیرهای رایج ورود بدافزار به کامپیوتر است. به همین دلیل مرورگرها فقط صفحه وب را بررسی نمی‌کنند و روی فایل‌های دانلودی نیز حساس هستند.

Chrome از Safe Browsing برای بررسی دانلودهای خطرناک استفاده می‌کند و در صورت شناسایی تهدید، هشدار امنیتی نمایش می‌دهد. حالت Enhanced Protection نیز بررسی‌های گسترده‌تری برای دانلودهای مشکوک ارائه می‌کند.

Edge نیز دانلودها را با استفاده از Microsoft Defender SmartScreen بررسی می‌کند و در صورت تشخیص فایل یا منبع مشکوک، به کاربر هشدار می‌دهد.

برای کاربرانی که مرتب فایل‌های اجرایی، نرم‌افزار یا اسناد ناشناس دانلود می‌کنند، فعال نگه داشتن این قابلیت‌ها اهمیت زیادی دارد.

یکی از تفاوت‌های مهم Edge، قابلیت Enhanced Security Mode است.

مایکروسافت می‌گوید این قابلیت برای کاهش خطر آسیب‌پذیری‌های مرتبط با حافظه طراحی شده و با غیرفعال کردن JIT JavaScript و فعال کردن برخی محافظت‌های سطح سیستم‌عامل، سطح حمله مرورگر را کاهش می‌دهد. از جمله این فناوری‌ها می‌توان به Hardware-enforced Stack Protection و Arbitrary Code Guard اشاره کرد.

Edge این قابلیت را در حالت‌های Balanced و Strict ارائه می‌کند. در حالت Balanced، محافظت‌های اضافه بیشتر روی سایت‌های ناشناخته یا کمتر استفاده‌شده اعمال می‌شوند، در حالی که حالت Strict محافظت گسترده‌تری ارائه می‌دهد و ممکن است با برخی سایت‌ها ناسازگاری ایجاد کند.

این ویژگی برای کاربرانی که امنیت را در برابر برخی محدودیت‌های سازگاری ترجیح می‌دهند، اهمیت ویژه‌ای دارد.

هر دو مرورگر امکانات داخلی برای مدیریت رمز عبور دارند.

Edge دارای Password Monitor است که می‌تواند کاربر را درباره افشای رمزهای ذخیره‌شده در رخدادهای شناخته‌شده مطلع کند. مایکروسافت همچنین قابلیت تولید رمزهای عبور قوی و ذخیره و همگام‌سازی آن‌ها را در Edge ارائه می‌کند.

Chrome نیز مجموعه‌ای از قابلیت‌های امنیتی مرتبط با رمز عبور را در اختیار کاربران قرار می‌دهد و Safe Browsing می‌تواند درباره برخی رمزهای در معرض خطر هشدار دهد.

در این بخش، استفاده از یک رمز منحصربه‌فرد برای هر حساب و فعال کردن احراز هویت دومرحله‌ای همچنان اهمیت بیشتری از انتخاب میان این دو مرورگر دارد.

یکی از اشتباهات رایج این است که امنیت و حریم خصوصی را یک مفهوم در نظر بگیریم. این دو موضوع به هم مرتبط‌اند اما یکسان نیستند.

Chrome برای Safe Browsing در حالت Enhanced اطلاعات بیشتری درباره صفحات و فعالیت‌های مشکوک به زیرساخت امنیتی گوگل ارسال می‌کند. گوگل می‌گوید این داده‌ها برای اهداف امنیتی استفاده می‌شوند، اما در مقابل، فعال کردن این سطح از حفاظت به اشتراک‌گذاری اطلاعات بیشتری با Google نیاز دارد.

بنابراین کاربری که اولویت اصلی‌اش مقابله با تهدیدهای جدید است ممکن است تنظیمات امنیتی گسترده‌تری را انتخاب کند، در حالی که فرد دیگری ممکن است محدود کردن اشتراک‌گذاری داده‌ها را مهم‌تر بداند.

Edge یک مزیت مهم در محیط ویندوز دارد: ارتباط مستقیم‌تر با فناوری‌های امنیتی مایکروسافت.

SmartScreen، Enhanced Security Mode و برخی قابلیت‌های امنیتی سطح سیستم‌عامل در Edge در کنار یکدیگر کار می‌کنند. مایکروسافت همچنین در حال تغییر مسیر برخی فناوری‌های قدیمی‌تر مانند Defender Application Guard است و اعلام کرده این قابلیت در نسخه‌های جدید ویندوز کنار گذاشته می‌شود و سازمان‌ها باید از قابلیت‌های امنیتی جدیدتر Edge و محصولات Microsoft Purview استفاده کنند.

در نتیجه، اگر Edge را صرفاً یک مرورگر جداگانه نبینیم و آن را بخشی از اکوسیستم امنیتی ویندوز در نظر بگیریم، امکانات بیشتری برای مدیریت متمرکز و سازمانی در اختیار مدیران سیستم قرار می‌گیرد.

Chrome برای کاربرانی که در اکوسیستم Google فعالیت زیادی دارند، گزینه‌ای طبیعی محسوب می‌شود. همگام‌سازی اطلاعات، Safe Browsing و Site Isolation بخش‌های مهم تجربه امنیتی آن هستند.

کاربرانی که مرتب از Gmail، Google Drive و سایر سرویس‌های Google استفاده می‌کنند نیز می‌توانند از یکپارچگی Chrome با این سرویس‌ها بهره ببرند.

البته این موضوع به معنی بی‌نیازی از تنظیمات امنیتی نیست. فعال بودن Safe Browsing، به‌روزرسانی مرتب Chrome و سیستم‌عامل و توجه به هشدارهای مرورگر همچنان ضروری است.

Edge برای کاربران ویندوزی که می‌خواهند مرورگرشان ارتباط نزدیکی با ابزارهای امنیتی مایکروسافت داشته باشد، امکانات قابل توجهی ارائه می‌کند.

Enhanced Security Mode نیز برای کسانی که حاضرند در برخی سایت‌ها مقدار کمی از سازگاری یا عملکرد را فدای یک لایه امنیتی اضافه کنند، قابلیت مهمی است. مایکروسافت خود حالت Balanced را برای استفاده عمومی پیشنهاد می‌کند و درباره محدودیت‌های احتمالی حالت Strict هشدار داده است.

اگر فقط به قابلیت‌های پایه نگاه کنیم، فاصله امنیتی میان Chrome و Edge بسیار کمتر از چیزی است که گاهی تصور می‌شود. هر دو مرورگر از معماری Chromium، Sandbox، جداسازی فرایندها و فناوری‌های تشخیص تهدید استفاده می‌کنند.

تفاوت مهم‌تر در لایه‌های اختصاصی است: Chrome روی Google Safe Browsing و Site Isolation تکیه دارد، در حالی که Edge علاوه بر پایه Chromium از SmartScreen و Enhanced Security Mode و قابلیت‌های امنیتی مرتبط با ویندوز استفاده می‌کند.

بنابراین برای انتخاب مرورگر، بهتر است به سیستم‌عامل، نوع استفاده، سرویس‌های مورد استفاده، میزان اهمیت حریم خصوصی و نیازهای امنیتی توجه شود. مهم‌تر از نام مرورگر نیز این است که مرورگر و سیستم‌عامل همیشه به‌روز باشند و قابلیت‌های امنیتی آن‌ها بدون دلیل غیرفعال نشود.