اگر فکر میکنید بازیهای ترسناک برای ترساندن بازیکن حتماً به جامپاسکر و هیولاهای عجیبوغریب نیاز دارند، No, I’m Not a Human ایده متفاوتی دارد؛ این بازی بیشتر از آنکه شما را با ترس ناگهانی غافلگیر کند، با شک، paranoia و تصمیمهای سخت ذهنتان را درگیر میکند. نسخه اصلی بازی در سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر شد و با استقبال قابل توجه منتقدان روبهرو شد؛ متاکریتیک امتیاز ۷۶ از ۱۰۰ را بر اساس ۱۰ نقد ثبت کرده است.
داستان در جهانی آخرالزمانی اتفاق میافتد؛ جایی که یک فاجعه خورشیدی باعث شده حضور در فضای بیرون در طول روز تقریباً مرگبار باشد. با فرارسیدن شب، بازماندگان به دنبال پناهگاه میگردند و ممکن است پشت در خانه شما ظاهر شوند. مشکل اینجاست که همه کسانی که در میزنند انسان نیستند؛ موجوداتی به نام Visitors در میان انسانها پنهان شدهاند و تشخیص آنها از افراد واقعی آسان نیست.
به گزارش گیزمکس در ظاهر، وظیفه ساده است: در را باز کنید، با فرد مقابل صحبت کنید و تصمیم بگیرید که او را به خانه راه بدهید یا نه. اما بازی خیلی زود این تصمیم ساده را به یک معمای روانی تبدیل میکند. باید به نشانههایی مانند چشمها، دندانها، ناخنها، ظاهر و رفتار شخصیتها دقت کنید و از اطلاعاتی که در اختیار دارید برای تشخیص Visitors استفاده کنید.
یک تصمیم اشتباه میتواند جان سایر افراد داخل خانه را به خطر بیندازد.
ترس واقعی بازی از جایی شروع میشود که مطمئن نیستید
#نقطه قوت اصلی No, I’m Not a Human همین فضای بیاعتمادی است. بازی به جای اینکه دائماً هیولایی را جلوی صورت شما ظاهر کند، کاری میکند که حتی هنگام صحبت با یک شخصیت ظاهراً عادی، به این فکر کنید که «نکند او انسان نباشد؟»
این بازی بیشتر از آنکه شما را با ترس ناگهانی غافلگیر کند، با شک، paranoia و تصمیمهای سخت ذهنتان را درگیر میکند همین ایده باعث شده بعضی منتقدان فضای بازی را یکی از نقاط قوت اصلی آن بدانند. Game8 از فضای سنگین، طراحی شخصیتهای عجیب و حالوهوای آخرالزمانی بازی تمجید کرده و امتیاز ۷۰ از ۱۰۰ به آن داده است. این رسانه در عین حال محدودیت برخی مکانیکها و وجود باگها را از نقاط ضعف بازی دانسته است.
چرا هر بار بازی کردن میتواند متفاوت باشد؟
#یکی از جذابترین ویژگیهای No, I’m Not a Human، تغییر هویت شخصیتها در بازیهای مختلف است. یعنی شخصیتی که در یک دور انسان واقعی بوده، ممکن است در دور بعدی یک Visitor باشد. همین موضوع باعث میشود بازیکن نتواند صرفاً بر اساس تجربه قبلی، پاسخ درست را حدس بزند.
بازی همچنین پایانهای متعددی دارد و همین مسئله انگیزهای برای تجربه دوباره ایجاد میکند. Game8 تعداد پایانها را ۱۰ پایان اعلام کرده و مدت هر دور بازی را حدود یک تا سه ساعت دانسته است.
برخی بر حسب تصادف و برخی از روی ضرورت درِ خانهتان را میکوبند. حاضرید ریسکِ راه دادنِ چه کسی را بپذیرید؟ (منبع تصویر: استیم) البته این ویژگی یک روی منفی هم دارد. برخی منتقدان معتقدند بعد از چند بار تجربه، بخشی از روند بازی تکراری میشود و بازیکن مجبور است قسمتهایی از دیالوگها و اتفاقات ابتدایی را دوباره پشت سر بگذارد. Notebookcheck نیز در بررسی خود، تکراری شدن برخی بخشها در تجربههای مجدد را یکی از مشکلات بازی دانسته است.
گرافیک عجیب، اما کاملاً متناسب با فضای بازی
#No, I’m Not a Human قرار نیست از نظر فنی یک بازی گرافیکی پرزرقوبرق باشد. اتفاقاً طراحی ساده و عجیب شخصیتها به یکی از مهمترین ابزارهای ایجاد ترس تبدیل شده است.
چهرهها عمداً حالتی غیرعادی و ناآشنا دارند؛ چیزی بین انسان واقعی و موجودی که تلاش میکند شبیه انسان به نظر برسد. همین طراحی به فضای uncanny valley نزدیک میشود و باعث میشود حتی یک تصویر ثابت از یک شخصیت بتواند حس ناخوشایندی ایجاد کند. Final Weapon نیز استفاده از چهرههای ناآشنا و فضای بسته خانه را از عوامل اصلی ایجاد حس اضطراب در بازی دانسته است.
یک بازی ترسناک که بیشتر از چشم، مغز شما را هدف میگیرد
#نکته جالب درباره No, I’m Not a Human این است که ترس آن بیشتر از جنس تصمیمگیری است. شما دائماً با اطلاعات ناقص روبهرو هستید و باید بر اساس نشانههایی که در اختیار دارید تصمیم بگیرید.
اگر فردی را راه بدهید و او Visitor باشد، ممکن است سایر انسانهای داخل خانه را به خطر بیندازد. اگر هم فردی واقعاً انسان باشد اما به او شک کنید، ممکن است تصمیمی بگیرید که بعداً از آن پشیمان شوید. همین انتخابهای اخلاقی باعث میشوند بازی صرفاً یک اثر ترسناک معمولی نباشد و به یک تجربه درباره اعتماد، بقا و پارانویا تبدیل شود.
نسخه موبایل؛ فرصت تازه برای تجربه یک بازی ترسناک متفاوت
#انتقال ایده No, I’m Not a Human به موبایل میتواند برای طرفداران بازیهای ترسناک جذاب باشد، بهخصوص به دلیل ماهیت تصمیممحور و محیط نسبتاً محدود آن. با این حال، باید میان بازی اصلی و نسخههای موبایلی غیررسمی تفاوت قائل شد.
در فضای آنلاین، کاربران درباره نسخههای موبایلی مختلفی با نام این بازی صحبت کردهاند و برخی آنها را نسخههای غیررسمی یا کپیشده میدانند؛ بنابراین هنگام نصب نسخه موبایل، توجه به نام سازنده، منبع انتشار و مجوز بازی اهمیت زیادی دارد.
در مجموع، اگر به بازیهایی علاقه دارید که به جای ترساندن ناگهانی، شما را مجبور کنند به تکتک شخصیتها شک کنید، No, I’m Not a Human میتواند گزینه متفاوتی باشد. ایده اصلی بازی ساده است، اما ترکیب آن با فضای آخرالزمانی، شخصیتهای مرموز، تصمیمهای مرگ و زندگی و پایانهای متعدد، تجربهای ساخته که حتی پس از پایان بازی هم سؤال اصلی آن در ذهن باقی میماند: اگر کسی پشت در خانهات ایستاده باشد، از کجا میفهمی واقعاً انسان است؟
ویژگی |
وضعیت |
|---|
ژانر |
ترسناک، ماجراجویی، تصمیممحور |
فضای داستان |
آخرالزمان و بقای انسانها |
دشمنان |
Visitors |
محور اصلی |
تشخیص انسان از موجودات ناشناس |
سبک ترس |
روانشناختی و مبتنی بر پارانویا |
پایانهای متعدد |
بله |
مدت هر دور |
حدود ۱ تا ۳ ساعت |
امتیاز متاکریتیک |
۷۶ از ۱۰۰ |
نقطه قوت |
اتمسفر، ایده متفاوت و تصمیمگیری |
نقاط ضعف |
تکرار برخی بخشها و مشکلات فنی |
منابع خارجی برای بررسی بیشتر
#