یک دانشمند میگوید بقایای غبارگونه از فناوری فرازمینیها ممکن است گرفتار بادهای خورشیدی شده و روی سیارات و قمرهای نزدیک به ما فرود آمده باشند.
یک مطالعه جدید نشان میدهد که فناوری پودرشده حاصل از تمدنهای فروپاشیده فرازمینی، ممکن است در سراسر منظومه شمسی، از جمله روی سطح ماه، پراکنده شده باشد. برایان لاکی، اخترفیزیکدان دانشگاه آکسفورد، استدلال میکند که به دلیل وسعت بیکران جهان، احتمال اینکه بیگانگان پیشرفته همزمان با انسانها زندگی کنند کم است، اما این شانس وجود دارد که ما به ویرانههای یک تمدن منقرضشده فرازمینی برخورد کنیم.
تلاشهای کنونی برای یافتن فرازمینیها، به شدت بر ردیابی سیگنالهای فعال از فراتر از منظومه شمسی، مانند امواج رادیویی، تمرکز دارد. اما دکتر لاکی اشاره میکند که حتی انسانها نیز ارسال سیگنالهای رادیویی به وسعت فضا را تنها از حدود قرن گذشته آغاز کردهاند. بنابراین، او در مقالهای که هنوز داوری همتا نشده و در پایگاه arXiv منتشر شده، استدلال میکند که برای یافتن بیگانگان پیشرفته، شاید استراتژی بهتر این باشد که به دنبال نشانههای غیرفعال از فناوری آنها بگردیم؛ مانند آثاری که میلیاردها سال دوام میآورند.
این اخترفیزیکدان سه نوع نشانه فناوری غیرفعال فرازمینی را متصور میشود: مسدودکننده نور، درخشانکننده و پخشکننده نور.
انواع فناوریهای غیرفعال فرازمینی
#مسدودکننده نور یک جرم فضایی است که نورِ یک منبع درخشان مانند یک ستاره را مسدود میکند و چیزی شبیه به یک کسوف (خورشیدگرفتگی) مصنوعی به وجود میآورد. یک تمدن پیشرفته منقرضشده میتوانسته چنین جرمی را ساخته باشد که الگوی عبور آن از مقابل ستاره، برای ستارهشناسان روی زمین غیرطبیعی به نظر برسد. برعکسِ نشانههای فعال بیگانگان مانند سیگنالهای رادیویی، این جرم مسدودکننده نیازی به منبع انرژی، فرستنده رادیویی یا تعمیر و نگهداری ندارد و صرفا تا ابد در مدار خود حرکت میکند و به طور دورهای باعث کاهش درخشش ستارهاش میشود.
درخشانکننده به یک عدسی غولپیکر یا جرمی آینهمانند اشاره دارد که یک تمدن پیشرفته ممکن است برای تغییر جهت یا متمرکز کردن نور یک ستاره بسازد. این فناوری شبیه به نحوه انعکاس نور خورشید توسط ماهوارههای ماست، اما در مقیاسی بسیار بزرگتر.
پخشکننده نور سادهترین نوع نشانه غیرفعال فرازمینی است که صرفا نوری را که به آن میتابد، در جهتهای مختلف پراکنده میکند. این جرم ممکن است برای به دست آوردن یک طیف نوری بسیار متمایز و خاص استفاده شود. انسانها از چنین فناوریهایی در برخی از فضاپیماها، از جمله ماهنوردها، برای انجام آزمایشهای بازتابگر نور استفاده میکنند. یک پخشکننده فضاپیمایی، نور را به شیوه خاصی پراکنده میکند تا به کالیبره کردن تلسکوپها روی زمین و همچنین مطالعه اثرات جوی سیارات و قمرهای دیگر کمک کند.
دکتر لاکی میگوید ما ممکن است بقایای چنین فناوریهایی را در فضا شناسایی کنیم، حتی اگر بیگانگانی که آنها را ساختهاند، مدتها پیش از بین رفته باشند.
یکی از فناوریهایی که اخترفیزیکدانان باور دارند میتواند حضور فرازمینیهای پیشرفته را تایید کند، کره دایسون معروف است. این مفهوم به نام فیزیکدان بریتانیایی-آمریکایی، فریمن دایسون نامگذاری شده است؛ کسی که این نظریه را مطرح کرد که یک تمدن پیشرفته با نیازهای انرژی رو به رشد، در نهایت بیشتر یا تمام انرژی ستاره خود را مهار خواهد کرد. این کار میتواند با استفاده از پنلهای خورشیدی در فضا برای جذب و ارسال انرژی به سیاره، یا از طریق گروههایی از فضاپیماهای مدارگرد که یک پوسته سخت را در اطراف ستاره تشکیل میدهند و انرژی آن را مهار میکنند، انجام شود.
دکتر لاکی استدلال میکند در حالی که یافتن یک کره دایسونِ دستنخورده و سالم چالشبرانگیز است، ما ممکن است بتوانیم ریزذرات فناوری یا همان غبار ناشی از نابودی چنین فناوریهایی را در وسعت فضا پیدا کنیم.
غبار فضایی روی سطح ماه
#این مقاله استدلال میکند که این ریزذرات فناوریِ فرازمینی ممکن است گرفتار بادهای خورشیدی شده و به منظومههای ستارهای دیگر پرواز کنند.
بیشتر بخوانید: تردید دانشمندان نسبت به وجود فرازمینی ها کمتر شد
همانطور که منظومه شمسی ما در کهکشان راه شیری حرکت میکند، سیارات و قمرهای آن ممکن است از میان این غبارها عبور کرده و بخشی از این غبار فرازمینی را به خود جذب کنند. او میگوید اگر ما خاک ماه را الک کنیم، شاید شانس بیاوریم و غبار بیگانگان را پیدا کنیم.
او در پایان میگوید:
آنچه ما در نهایت ممکن است از فرازمینیهای پیشرفته کشف کنیم، شاید اجسام بزرگ و ماکروسکوپی که به عمد قرار داده شدهاند نباشد، بلکه غباری باشد که گواهی میکروسکوپی و ناخواسته از پیشینیان احتمالی ماست و همچنان در انتظار کشف شدن است.
