با افزایش تعداد خودروهای برقی، میلیونها باتری در سالهای آینده از چرخه حملونقل خارج خواهند شد. اما پایان عمر این باتریها باید به معنای پایان کار نیست. شرکت کانادایی «مونت انرژی» با افتتاح کارخانه بزرگترین استفاده از باتریهای خودروهای برقی، راهکاری نوآورانه برای تبدیل آنها به سامانههای ذخیرهسازی انرژی ارائه شده است.
این پروژه میتواند آینده صنعت باتری و شبکه برق را دگرگون کند.
رونق خودروهای برقی چالش جدیدی را ایجاد کرده است که تازه در حال آشکار شدن است.
در سالهای آینده، تعداد فزایندهای از باتریها به دلیل کاهش عملکرد از خودروها خارج خواهند شد.
اگرچه این باتریها ممکن است دیگر برد کافی برای رانندگی را تأمین نکنند، اما بسیاری از آنها هنوز بخش زیادی از ظرفیت ذخیرهسازی اولیه خود را حفظ کردهاند.
به نقل از Interesting Engineering، شرکت کانادایی «مومنت انرژی» به تازگی کارخانه مگافکتوری ۱ را در ونکوور افتتاح کرده است که به عنوان بزرگترین تأسیسات جهان برای دادن عمر دوم به باتریهای بازنشسته خودروهای برقی شناخته میشود.
ادوارد چیانگ، مدیرعامل این شرکت، در این باره گفت: «این موضوع درباره ساخت زیرساختهای مورد نیاز برای پشتیبانی از نسل بعدی تقاضای انرژی است».
بر اساس گزارش آژانس بینالمللی انرژی، پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۰ حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ گیگاواتساعت باتری خودروهای برقی بازنشسته شوند؛ رقمی تقریباً معادل تولید سالانه فعلی باتریها.
گفتنی است بیشتر کارشناسان بر بازیافت این باتریها برای بازیابی مواد ارزشمندی مانند لیتیوم، نیکل و کبالت تمرکز دارند، اما برخی پژوهشگران و کارشناسان صنعتی به طور فزایندهای اشاره کردهاند که بسیاری از باتریها هنگام خروج از جاده، همچنان عمر مفید قابل توجهی دارند.
این ظرفیت باقیمانده میتواند برای کاربردهای ذخیرهسازی انرژی ثابت ارزشمند باشد. برخلاف خودروهای برقی، این سیستمهای ذ ذخیرهسازی انرژی در کنار ساختمانها نصب میشوند یا به شبکه برق متصل میگردند و وظیفه اصلی آنها ذخیره برق در زمان فراوانی و آزادسازی آن در زمان افزایش تقاضا است.
با این حال، چالش اصلی در مقیاس عملیاتی نهفته است. هر باتری مورد استفاده با تاریخچه منحصربهفردی وارد میشود و تعیین اینکه کدام باتریها برای استفاده مجدد ایمن و مناسب هستند، نیاز به آزمایش، دستهبندی و گواهیسازی گسترده دارد.
کارخانه مگافکتوری ۱ مومنت انرژی برای صنعتیسازی فرآیندی طراحی شده است که عمدتاً به پروژههای کوچکتر محدود بوده است.
این تشکیلات به جای تولید سلولهای باتری جدید، باتریهای بازنشسته خودروهای برقی را دریافت و از طریق بازرسی و ارزیابی مجدد، آنها را به سیستمهای ذخیرهسازی انرژی تجاری تبدیل میکند.
این کارخانه برای مدیریت کل فرآیند از دریافت باتری تا مونتاژ و استقرار سیستم طراحی شده است و یکی از معدود تأسیساتی است که تحت استانداردهای گواهی UL 1974 برای استفاده مجدد از باتری فعالیت میکند.
بر اساس برنامههای این شرکت، کارخانه ونکوور با ظرفیت رسیدن به یک گیگاواتساعت تا سال ۲۰۳۰ و ایجاد بیش از ۱۰۰ شغل ماهر، به بزرگترین تأسیسات استفاده مجدد از باتری در جهان تبدیل خواهد شد.
گفتنی است این کارخانه همچنین به زنجیره تأمین آمریکای شمالی متکی خواهد بود و باتریهای بازنشسته را در منطقه نگهداری میکند.
زمانبندی این پروژه قابل توجه است؛ زیرا تقاضا برای ذخیرهسازی انرژی با افزایش پروژههای انرژی تجدیدپذیر و مصرف برق به سرعت در حال رشد است. گسترش مراکز داده از جمله مراکز پشتیبانیکننده از برنامههای هوش مصنوعی، فشار بیشتری بر زیرساختهای برق وارد میکند.
اگر پروژههایی مانند مگافکتوری ۱ موفق شوند، میتوانند نحوه تفکر صنعت باتری را درباره پایان عمر باتری تغییر دهند و به جای انتقال مستقیم از خودرو به تأسیسات بازیافت، باتریها سالها نقش متفاوتی در سیستم انرژی ایفا کنند.
با این وجود، چالشهای مهمی باقی مانده است. صنعت همچنان به راههای کارآمد برای ارزیابی سلامت باتری، تضمین ایمنی و مدیریت باتریهای تولیدکنندگان و مدلهای مختلف خودرو نیاز دارد. عوامل اقتصادی نیز تعیین خواهند کرد که چه زمانی استفاده مجدد منطقیتر از بازیافت فوری است.
چیانگ در پایان تأکید میکند: «تقاضا برای ذخیرهسازی انرژی در حال شتاب گرفتن است و عرضه باتریهای بازنشسته خودروهای برقی نیز همینطور. ما نشان میدهیم که فناوری مناسب میتواند آمریکای شمالی را قادر سازد تولید داخلی را در عرض هفتهها نه دههها، احیا کند و هزاران شغل و رفاه اقتصادی ایجاد نماید».
