پژوهشی تازه نشان میدهد سنسورهای دکمهای نصبشده روی لباسهای گشاد، حرکات بدن را دقیقتر از گجتهای چسبان ثبت میکنند. این فناوری با ۴۰ درصد دقت بیشتر و نیاز به داده کمتر، امکان پایش سلامت با لباسهای روزمره را فراهم میکند. لباسهای هوشمند میتوانند ردیابی بیماریها، تناسب اندام و حتی آموزش رباتها را وارد مرحلهای تازه کنند.
به نقل از HealthDay، علاقهمندان به سلامتی معمولاً قبل از پیادهروی یا دویدن، فیتبیت را به مچ دست میبندند یا شمارنده گام را به کمربند خود وصل میکنند، اما پژوهش تازهای درهای «لباسهای هوشمند» را به سوی آیندهای بدون نیاز به گجتهای اضافی گشوده است. محققان دریافتند سنسورهای کوچک به اندازه دکمه که روی پارچههای گشاد نصب میشوند، حرکات بدن را با دقت بیشتری ثبت میکنند و راه را برای ردیابی تناسب اندام در لباسهای معمولی هموار میسازند.
این مطالعه که در مجله Nature Communications منتشر شده، نشان داد سنسورهای روی پارچههای گشاد، حرکات را با ۴۰ درصد دقت بالاتر و تنها با ۸۰ درصد داده کمتر نسبت به سنسورهای چسبان به پوست، ثبت میکنند. متیو هاوارد، پژوهشگر ارشد و مدرس مهندسی در کالج کینگز لندن، میگوید: «تاکنون تصور بر این بود که سنسورها باید کاملاً به بدن بچسبند تا دادههای دقیقی بدهند، اما آزمایشهای ما خلاف این را ثابت کرد. لباسهای گشاد و روان، ردیابی حرکات را بهطور قابلتوجهی بهبود میبخشد.»
پژوهشگران سنسورها را روی انواع پارچهها آزمایش کردند و از انسانها و رباتها برای انجام حرکات متنوع استفاده کردند. نتایج حاکی از آن بود که دستگاههای روی پارچههای گشاد، حرکات را سریعتر و دقیقتر تشخیص میدهند و به داده کمتری برای پیشبینی نیاز دارند. پارچه گشاد مانند یک «تقویتکننده مکانیکی» عمل میکند؛ وقتی بازو حرکت میکند، آستین گشاد چین میخورد، موج برمیدارد و جابهجا میشود و این تغییرات ظریف را حساستر از سنسورهای تنگ ثبت میکند.
لباسهای هوشمند میتوانند ردیابی بیماریها، تناسب اندام و حتی آموزش رباتها را وارد مرحلهای تازه کنند. علاوه بر این، این سنسورها قادر به تشخیص تفاوتهای بسیار ریز و تقریباً نامحسوس در حرکات هستند. ایرنه دی جولیو، مدرس آناتومی و بیومکانیک در کالج کینگز، توضیح میدهد: «گاهی حرکات بیماران پارکینسونی آنقدر کوچک است که دستبندهای تنگ قادر به ثبت آن نیستند. این روش حرکات را 'تقویت' میکند و امکان ردیابی در خانه یا مراکز مراقبتی با لباسهای روزمره را فراهم میآورد.»
این فناوری میتواند به پزشکان کمک کند بیماران را بهتر نظارت کنند و دادههای حیاتی برای توسعه درمانهای جدید جمعآوری شود.
هاوارد تأکید میکند این پیشرفت برای رباتیک نیز مفید است: «جمعآوری دادههای عظیم از رفتارهای انسانی برای آموزش رباتها، بدون نیاز به لباسهای تنگ، ممکن میشود.» در آینده، یک دکمه ساده روی پیراهن میتواند گامها، کالری سوزاندهشده و حتی نشانههای بیماری را ردیابی کند، بدون اینکه احساس ناراحتی ایجاد شود. لباسهای هوشمند، مرزهای فناوری پوشیدنی را جابهجا میکنند و سلامتی را به شکلی طبیعی و یکپارچه وارد زندگی روزمره میسازند.
