دانشمندان در نظریهای جدید پیشنهاد کردهاند که یک ستاره فروپاشیده ممکن است به جای سیاهچاله، یک جهان تازه را در هسته خود ایجاد کنند.
دانشمندان در پژوهشی تازه، نظریهای غیرمنتظره را مطرح کردهاند که بر اساس آن ممکن است جهانهای جدید در دل ستارگان در حال فروپاشی شکل بگیرند. این فرضیه که توسط دو فیزیکدان از دانشگاه گوته فرانکفورت ارائه شده است، چشماندازی متفاوت از سرنوشت ستارگان بسیار پرجرم و حتی منشأ احتمالی جهانها ارائه میدهد.
در مدلهای پذیرفتهشده کنونی، زمانی که یک ستاره بسیار سنگین سوخت هستهای خود را مصرف میکند، دیگر فشاری برای مقابله با نیروی گرانش در اختیار ندارد.
در نتیجه، هسته ستاره تحت تأثیر وزن لایههای بیرونی به سرعت فرومیریزد و در نهایت یک سیاهچاله شکل میگیرد. سیاهچالهها اجرامی هستند که میدان گرانشی آنها به اندازهای قوی است که حتی نور نیز قادر به فرار از آنها نیست.
با این حال، دانیل جامپولسکی و لوچیانو رتزولا در پژوهش جدید خود که در نشریه Physical Review D منتشر شده است، مسیر متفاوتی را برای پایان زندگی برخی ستارگان پیشنهاد میکنند. در این سناریو، ستاره تا آستانه تبدیل شدن به سیاهچاله فرومیریزد، اما پیش از تکمیل این فرآیند، نیرویی ناشی از انرژی تاریک در برابر گرانش قرار میگیرد و از فروپاشی کامل جلوگیری میکند.
جامپولسکی در توضیح این نظریه اعلام کرد که مهبانگ یک جهان جدید میتواند زمانی رخ دهد که ستاره تقریباً به نقطه تشکیل سیاهچاله رسیده باشد. به بیان دیگر، آنچه از بیرون شبیه یک جرم فوقالعاده متراکم به نظر میرسد، ممکن است در درون خود یک جهان تازه و در حال گسترش را پنهان کرده باشد.
این ایده بر پایه مفهومی به نام «گراواستار» شکل گرفته است. گراواستارها اجرام فرضی هستند که برخی فیزیکدانان آنها را به عنوان جایگزینی برای سیاهچالهها مطرح کردهاند. بر اساس این مدل، به جای تشکیل یک تکینگی با چگالی بینهایت، هسته جرم از انرژی تاریک تشکیل میشود. انرژی تاریک همان نیروی مرموزی است که دانشمندان آن را عامل شتاب گرفتن انبساط جهان میدانند و تخمین میزنند حدود ۶۸ درصد از کل محتوای جرم و انرژی جهان را تشکیل دهد.
پژوهشگران معتقدند شرایط فیزیکی ایجادشده در هنگام شکلگیری یک گراواستار شباهت قابلتوجهی با شرایط اولیه جهان پس از مهبانگ دارد. در این وضعیت، انرژی تاریک فشاری رو به بیرون ایجاد میکند که میتواند نیروی گرانش را متعادل سازد. نتیجه این تعادل، تشکیل جرمی پایدار است که دیگر به فروپاشی خود ادامه نمیدهد.
طبق مدل ارائهشده، اگر مقدار انرژی تاریک در هسته ستاره به اندازه کافی زیاد باشد، این فشار رو به بیرون میتواند از تشکیل سیاهچاله جلوگیری کند. در چنین حالتی، فضای داخلی جرم میتواند به بستری برای شکلگیری یک جهان مستقل تبدیل شود؛ جهانی که از دید ناظران بیرونی پنهان باقی میماند.
با وجود جذابیت این فرضیه، پژوهشگران تأکید میکنند که نظریه جدید به معنای رد وجود سیاهچالهها نیست. رتزولا در این باره توضیح داد که سیاهچالهها همچنان طبیعیترین و سادهترین توضیح برای فروپاشی گرانشی محسوب میشوند. با این حال، بررسی سناریوهای جایگزین میتواند به درک بهتر پدیدههای بنیادین کیهان کمک کند.
این نظریه در حال حاضر در مرحله مطالعات نظری قرار دارد و هنوز شواهد رصدی مستقیمی برای تأیید آن وجود ندارد. با این حال، پژوهش جدید نشان میدهد که برخی از بنیادیترین پرسشهای مربوط به ماهیت سیاهچالهها، انرژی تاریک و منشأ جهان همچنان بیپاسخ ماندهاند و ممکن است پاسخ آنها بسیار شگفتانگیزتر از تصور کنونی ما باشد.
