وقتی ویروس مرگبار هانتا در کشتی تفریحی قربانی میگیرد، انتظار میرود اپلیکیشنهای پیشرفته ردیابی به کمک بیایند، اما ماجرا برعکس است؛ همان فناوری که در کرونا جهانی شد، اکنون کنار گذاشته شده است و کارشناسان به روشی قدیمی اما دقیق اعتماد کردهاند.
در پی شیوع ویروس هانتا در یک کشتی تفریحی که به جان باختن سه نفر منجر شد، مقامات بهداشتی در سراسر جهان یک عملیات پیچیده ردیابی را برای پیدا کردن افرادی که از کشتی خارج شدهاند آغاز کردهاند؛ در این میان، یک سوال در محافل فناوری و بهداشت مطرح شده؛ چرا از اپلیکیشنهای ردیابی تماس که در دوران کرونا فراگیر شدند استفاده نمیکنیم؟ پاسخ کارشناسان کوتاه و صریح است،زیرا این اپها کمکی نمیکنند.
تفاوت یک همهگیری جهانی با یک طغیان محدود
#اپلیکیشنهای ردیابی تماس که در سال ۲۰۲۰ توسط شرکتهایی همچون اپل و گوگل فعال شدند، از بلوتوث برای تشخیص تماس افراد با یکدیگر استفاده میکردند؛ این فناوری برای یک همهگیری جهانی همچون کووید-۱۹ طراحی شده بود، جایی که هدف درک گسترده از میزان شیوع در جمعیت و توصیه به قرنطینه بود، نه ردیابی تکتک موارد ابتلا، اما به گفته امیلی گِرلی، اپیدمیولوژیست دانشگاه جانز هاپکینز، این رویکرد برای ویروس هانتا نامناسب است.
او در ایمیلی تأکید کرد: «هیچ کاربردی برای اپلیکیشنها در این طغیان وجود ندارد. تعداد موارد کم است و برای متوقف کردن انتقال، ردیابی دقیق تمامی تماسها ضروری است.» دادههای جمعآوری شده توسط طیف وسیعی از دستگاهها، دقت لازم برای تعیین مسیر حرکت ویروس در یک جمعیت کوچک و مشخص را ندارد.
دقت سنتی در مقابل فناوری گسترده
#در طغیانهای کوچک اما بسیار کشنده، استراتژی متفاوت است. مقامات باید از فرد مبتلا آغاز کرده و سپس بهصورت نفر به نفر پیش بروند و مشخص کنند که بیمار به کجا رفته و با چه کسانی تماس داشته است؛ در حادثه کشتی تفریحی MV Hondius، که با ۱۴۷ مسافر و خدمه از ۲۳ کشور راهی سفر اقیانوس اطلس جنوبی شده بود، تک تک افراد قابل شناسایی و ردیابی مستقیم هستند.
اپلیکیشنهای ردیابی علاوه بر دقت نداشتن کافی، همواره با انتقادات جدی درباره نقض حریم خصوصی روبهرو بودهاند، چرا که برای کارکرد صحیح نیاز به دسترسی دائمی به موقعیت مکانی دارند، همچنین این برنامهها در بعضی موارد با ارائه هشدارهای نادرست مثبت یا منفی، بهجای کمک به کسب اطلاعات واقعی، مانع تراشی میکردند، تجربه همهگیری کرونا نشان داد که حتی در آن مقیاس عظیم، این فناوری در ایالات متحده نتوانست سرعت شیوع را کاهش دهد و تنها در بعضی کشورهای اروپایی با نظام مدیریت دقیقتر تا حدودی مؤثر واقع شد.
ویروس آندس که عامل این طغیان است، تنها نوع ویروس هانتا محسوب میشود که انتقال انسان به انسان آن مستند شده، اما این انتقال نیازمند تماس نزدیک و طولانی مدت است. با توجه به اینکه مسافران کشتی و حتی افرادی که پیش از شناسایی بیماری از پروازهای تجاری استفاده کردهاند، همگی از یک نقطه مشخص (کشتی) منشأ گرفتهاند، ردیابی سنتی و مصاحبه با تکتک افراد بسیار دقیقتر از تکیه بر سیگنالهای بلوتوثی است.
خانم گِرلی در نهایت خلاصه کرد: «در طول طغیانهای کوچک اما بسیار کشنده، دقت بیشتری لازم است.»، بنابراین اگرچه فناوری ردگیری تماس میراث دوران کروناست، اما در نبرد با ویروس هانتا، کارشناسان بهداشت، روش سنتی و دقیق ردیابی نفر به نفر را به راه حلهای دیجیتال ترجیح میدهند.
