افراد برای اثبات انسانی بودن نوشتههایشان، عمداً غلطهای املایی در آنها وارد میکنند.
مایکل واتر در مقالهای در The Atlantic استدلال میکند که غلطهای املایی کوچک و قابل اغماض، اکنون به عنوان نشانههایی از نوشته شدن مطلب توسط انسان و در نتیجه ارزشمند بودن آن برای خواندن، عمل میکنند. در دنیایی که همه انتظار پاسخی شبیه به پاسخهای ChatGPT را دارند، غلطهای املایی به نمادی از اصالت تبدیل شدهاند. یک یا دو کلمه غلط املایی، نشاندهنده عنصر انسانی است.
واتر نوشته است: «بسیاری از ما حاضریم زمان خود را صرف خواندن یک ایمیل طولانی کنیم، اگر احساس کنیم که کسی واقعاً آن را خودش نوشته است.» این پدیدهای عجیب در دل یک اتفاق فرهنگی آزاردهنده است. همانطور که آنجلا هاپت در مقالهای در TIME در اوایل امسال به آن پرداخت، دیگر راه سریع و آسانی برای مردم وجود ندارد تا اصالت آنچه را که میخوانند، تشخیص دهند. اگر نتوانید تشخیص دهید که واقعاً با چه کسی صحبت میکنید، انسان یا هوش مصنوعی، احتمال کمتری دارد که در بحث احساس اعتماد به نفس و ثبات قدم داشته باشید.
روانشناس، استفانی استیل-ورن، به TIME گفت: «در حال حاضر اشتیاق زیادی برای نوشتههایی وجود دارد که به طور غیرقابل انکاری انسانی به نظر میرسند، با تمام ویژگیهای خاص خود و لحظاتی از شخصیت که هوش مصنوعی به سختی میتواند آنها را تقلید کند. انسانها طبیعتاً آشفته و منحصر به فرد هستند. هوش مصنوعی اینطور نیست.»
همانطور که غلطهای املایی اکنون خوب تلقی میشوند، همه خواهان عنصر انسانی نیستند. در برخی موارد، هوش مصنوعی جایگزین همه چیز در زندگی کاربران شده، چه در قالب مشاور سلامت روان و چه به عنوان یک شریک عاطفی. این نشان میدهد که در حالی که ممکن است تقاضا برای ارتباط انسانی وجود داشته باشد، همچنان فضایی برای ارتباطات ساختگی ارائه شده توسط هوش مصنوعی وجود دارد. اما حداقل، همه خواستار حق انتخاب در این زمینه هستند.
