در اواخر سال گذشته، شرکت آنتروپیک آزمایشی را انجام داد که در آن مدل هوش مصنوعی Claude خود را در قالب یک کیوسک فروش خودکار در داخل دفتر روزنامه والاستریت ژورنال به کار گرفت.
این کار خیلی زود از مسیر عادی خارج شد. بعد از اینکه به این هوش مصنوعی یک موجودی اولیه هزار دلار داده شد، چند خرید عجیب انجام داد؛ از جمله خرید PlayStation 5، چند بطری نوشیدنی، و حتی یک ماهی زنده. همین تصمیمهای مسئلهدار به تدریج باعث شد حسابش به بنبست مالی برسد و عملاً ورشکسته شود.
حالا شرکت میخواهد سطح این آزمایش را بالاتر ببرد و سیستمی شبیه بازار آگهیهای Craigslist راهاندازی کند که پروژه Deal نامگذاری شده است. در این چارچوب، عاملهای هوش مصنوعی که نماینده کارکنان Anthropic هستند، کالا میخرند و به عاملهای دیگر میفروشند؛ و برخی نتایج میتواند، همانطور که میتوان حدس زد، کمی هم نامتعارف و عجیب از آب دربیاید.
این آزمایش، به آیندهای اشاره میکند که شاید دیگر لازم نباشد ما خودمان برای انجام معاملهها رو در رو وارد گفتمان و چانهزنی شویم. در چنین سناریویی، یک اقتصاد کنترلشده توسط هوش مصنوعی میتواند ما را از درگیریهای مربوط به پیشنهادهای کمارزش در بازارهایی مثل Facebook Marketplace تا حدی بینیاز کند. از طرف دیگر، اگر این ایده را خیلی افراطی جلو ببریم، ممکن است رباتهای هوش مصنوعی به جای ما کارهای مالی و حتی شرطبندیها را هم انجام دهند؛ مثلاً در بازارهای سهام یا بازارهای پیشبینی.
برای اجرای آزمایش، شرکت از ۶۹ کارمند دعوت کرد. به هر کدام از این افراد یک بودجه صد دلاری داده شد و آنها هم حاضر بودند بخشی از وسایل شخصیشان را بفروشند. این وسایل طیف متنوعی داشتند؛ از اسنوبرد و کیبورد گرفته تا توپهای پینگپنگ و لامپها. در ادامه، Claude با هر یک از این افراد مصاحبه کرد. در این گفتوگوها از کارمندها پرسیده شد چه چیزی میخواهند بفروشند، چه چیزهایی را علاقه دارند بخرند، و با چه قیمتی. بعد از جمعآوری این اطلاعات، از آنها برای آموزش نمایندههای هوش مصنوعی هر کارمند استفاده شد؛ نمایندههایی که سپس کار خود را آغاز کردند و وارد مذاکره با عاملهای هوش مصنوعی دیگر شدند.
شرکت در گزارش خودش با لحنی اطمینانبخش اعلام کرد که اصل آزمایش موفق بوده است؛ یعنی این امکان وجود دارد که عاملهای هوش مصنوعی نماینده انسانها در یک بازار باشند. Anthropic مدعی شد که عاملهای هوش مصنوعی در مجموع ۱۸۶ معامله روی بیش از ۵۰۰ مورد کالای آگهیشده انجام دادهاند و این معاملات قرار نبوده صرفاً با یک کلیک ساده انجام شوند. با این حال، وقتی پای کیفیت معاملهها به میان آمد، هوش مصنوعی چندان نتوانست پیشنهادهای خوبی را به دست آورد.
بر اساس ارزیابی شرکتکنندهها، در بیشتر موارد عاملهای هوش مصنوعی نتوانستند معاملههای خیلی منصفانه یا خیلی سودآور ایجاد کنند. یکی از نتایج عجیبتر این بود که آزمایش باعث شد یکی از شرکتکنندهها دقیقاً همان اسنوبردی را که از قبل در اختیار داشت، دوباره به دست بیاورد. یعنی در نهایت نتیجه معامله طوری از آب درآمد که با وجود انجام خرید و فروش، دارایی همان فرد بدون تغییر عمده باقی ماند. در مورد دیگری، مدل هوش مصنوعی یکی از شرکتکنندهها پیشنهادی بسیار خاص ارائه کرد: دقیقاً ۱۹ توپ پینگپنگ. پیشنهاد به شکل یک عدد دقیق و نه چیزی بینابین مطرح شده بود؛ نه ۱۸ و نه ۲۰، بلکه دقیقاً ۱۹.
طبق توضیح شرکت، این موضوع بیشتر یک آزمایش سرگرمکننده یا نمایشی است تا چیزی که بتوان از آن ادعای جدی و قطعی داشت. اما باید به یک نکته مهم توجه داشت: چارچوبهای سیاستی و قانونی لازم برای اینکه مدلهای هوش مصنوعی بتوانند به جای ما معامله کنند هنوز شکل نگرفته است. همین موضوع میتواند چنین ایدههایی را پرریسک کند و باعث شود اجرای عملی آنها در دنیای واقعی با چالشهای حقوقی و نظارتی جدی همراه شود.
