گسترش خودروهای برقی در ایران با یک مشکل جدی روبهرو است؛ زیرساخت شارژ هنوز به اندازهای توسعه پیدا نکرده که بتواند پاسخگوی افزایش خودروهای برقی باشد. آمار رسمی نشان میدهد از ابتدای سال ۱۴۰۴ تاکنون برای احداث ۲۲۳ ایستگاه شارژ مجوز صادر شده، اما فقط ۲۷ ایستگاه به بهرهبرداری رسیده است.
این فاصله میان مجوز و بهرهبرداری، یکی از مهمترین چالشهای برقیسازی خودرو در کشور محسوب میشود. در واقع داشتن مجوز به معنی وجود یک شارژر فعال در دسترس رانندگان نیست و توسعه واقعی شبکه همچنان با سرعت کمتری انجام میشود.
مشکل فقط تعداد ایستگاهها نیست. بسیاری از خودروهای برقی جدید به فناوری شارژ سریع و معماری ۸۰۰ ولتی مجهز هستند و برای استفاده از حداکثر توان شارژ خود به تجهیزات قدرتمند نیاز دارند. بنابراین حتی افزایش تعداد ایستگاهها نیز بدون توجه به توان شارژ و سازگاری تجهیزات، لزوماً مشکل کاربران را حل نمیکند.
در تهران البته توسعه زیرساخت در حال ادامه است. طبق اعلام شرکت کنترل ترافیک تهران، ۱۵۰ دستگاه شارژر پرقدرت ۱۲۰ کیلوواتی در نقاط مختلف پایتخت نصب شده و ۶ ایستگاه جدید نیز قرار است تا پایان سال به بهرهبرداری برسد. این ایستگاهها از شارژرهای ۱۲۰ و ۲۴۰ کیلوواتی استفاده خواهند کرد.
نمونههای جدیدتر نیز نشان میدهند توسعه شارژرها به سمت راهکارهای پرقدرتتر و مدیریت هوشمند انرژی در حال حرکت است. در ایستگاه شارژ سبز قیطریه، چهار شارژر سریع ۱۲۰ کیلوواتی در کنار باتری ذخیرهساز و نیروگاه خورشیدی نصب شده است.
با این حال، برای گسترش واقعی خودروهای برقی در سراسر کشور، فقط افزایش تعداد خودروها کافی نیست. شبکه شارژ باید از نظر تعداد، پراکندگی، توان شارژ و تأمین برق نیز متناسب با نیاز خودروهای جدید توسعه پیدا کند؛ در غیر این صورت، نگرانی درباره پیدا کردن شارژر میتواند به یکی از موانع اصلی استفاده روزمره از خودروهای برقی تبدیل شود.
در نهایت، آمار فعلی نشان میدهد ایران قدمهایی برای توسعه زیرساخت شارژ برداشته است، اما فاصله میان مجوزهای صادرشده و ایستگاههای فعال همچنان قابل توجه است. برای خودروهای برقی جدید با باتریهای بزرگ و شارژ سریع، کیفیت و توان شبکه شارژ به اندازه تعداد ایستگاهها اهمیت دارد.
