این مجموعه یکصد و پنجاه سروده احمد مطر شاعر عراقیتبار و ساکن لندن را در برمیگیرد.
احمدمطر شاعری کم نظیر است، با خواندن کتاب «مانیفست پروانه» بیش از پیش این نکته دریافته خواهد شد.
او سبک شعری نوینی را ابداع کرد که آن را «لافتات» نامید؛ سبکی منحصربهفرد که وی وارد بدنهی شعر عربی کرد و این سبک به سرعت به پدیدهای فرهنگی تبدیل شد.
سرودههای او مجموعهای از اشعار کوتاه، کوبنده و گزنده هستند که ساختاری شبیه به اعلامیهها، بیانیههای اعتراضی یا پلاکاردهای سیاسی دارند.
این قالب شعری در حقیقت زیرمجموعهای از «شعر وَمضه» یا «شعر برقآسا» بهشمار میآید، گونهای شعری که در آن، بر یک ایدهی واحد با کمترین واژگان، بیان فشرده و موجز، دلالت معنایی صریح و پایانبندیِ غیرمنتظره و تأثیرگذار تأکید میشود. این گزیده از جهتی کم نظیر است، زیرا مجموعهای از بهترین سرودههای احمد مطر را در خود جای داده است.
شعر مانیفست پروانه را از این مجموعه بخوانید:
#پروانهای شیفته نور شمعی شد.
به پرواز درآمد تا شعلهها را نوازش کند
حلقههای آتش
با او مغازله میکردند
نسیم به او گفت:
پیش از تو شیفتگانِ بسیاری بودند
که عشق، نابودشان کرد
دستِ مرا بگیر
و دور شو.
زیرا در پایان راه
چیزی جُز نابودی نخواهی یافت.
پروانه گوشش بدهکار نبود
چرخید و چرخید
و شعله ها، در بالهایش رقصیدند.
افتاد و از میان خاکسترها.
زیرِ لب نالید:
من در نور میمیرم.
اما در تاریکی زندگی نمیکنم!
