مایکروسافت موفق شد در قالب پروژه سیلیس مایکروسافت، نزدیک به ۵ ترابایت داده را تنها در ۳۰۱ لایه از قطعه شیشهای کوچک جای دهد.
تیم تحقیقات مایکروسافت با جایگزینی شیشه بوروسیلیکات معمولی بهجای کوارتز گداخته، موفق شدند ۴.۸ ترابایت داده را در ۳۰۱ لایه نوری با طول عمر ۱۰ هزار سال و سادهسازی فرایند بازخوانی ذخیره کنند.
در نسخههای اولیه این پروژه، محققان از Fused Silica (سیلیکای گداخته) استفاده میکردند که علاوهبر قیمت گران، تأمین آن در مقیاس صنعتی دشوار بود؛ اما حالا کشف امکان استفاده از شیشه بوروسیلیکات معمولی، این فناوری را به تجاریسازی نزدیکتر کرده است. ریچارد بلک، مدیر ارشد بخش تحقیق مایکروسافت، اعلام کرد که این تغییر علاوهبر کاهش هزینهها، مشکل دردسترسبودن مواد اولیه را نیز بهکلی مرتفع کرده است.
جزئیات فنی منتشرشده نشاندهنده توان مهندسی بالای این تیم است:
- ظرفیت: ذخیرهسازی ۴/۸ ترابایت داده فقط در قطعه شیشهای به ضخامت ۲ میلیمتر
- ساختار: دادهها در ۳۰۱ لایه مجزا و با استفاده از لیزرهای فوقسریع نوشته شدهاند
- دوام: آزمایشهای پیری تسریعشده تأیید میکنند که این حافظه تا ۱۰۰ قرن بدون تخریب باقی میماند.
تیم تحقیقات مایکروسافت با جایگزینی شیشه بوروسیلیکات معمولی بهجای کوارتز گداخته، موفق شدند ۴.۸ ترابایت داده را در ۳۰۱ لایه نوری با طول عمر ۱۰ هزار سال و سادهسازی فرایند بازخوانی ذخیره کنند. به نوشته ویندوزسنترال، مایکروسافت برخلاف نمونه اولیه سال ۲۰۱۹ که به تجهیزات بسیار بزرگی نیاز داشت، موفق شده است فرایند را مینیاتوری کند. درحالیکه پیشتر برای خواندن دادهها از روی شیشه به سه یا چهار دوربین پیچیده نیاز بود، اکنون این کار فقط با یک دوربین انجام میشود. این سادهسازی باعث شده است تا فرآیند کالیبراسیون و نوشتن دادهها با سرعت و دقت بیشتری انجام گیرد.
امروزه، مراکز داده بزرگ با مشکل عمر کوتاه تجهیزات مغناطیسی (۱۰ تا ۲۰ سال) و مصرف انرژی سرسامآور برای خنکسازی و نگههداری روبهرو هستند. فناوری Project Silica بهدلیل نیازنداشتن به انرژی برای حفظ دادهها در حالت استراحت و مقاومت فیزیکی بسیار زیاد، گزینهای «سبز» و پایدار محسوب میشود.
سرعت نوشتن ۳/۱۳ مگابایتبرثانیه در مقایسه با درایوهای SSD پیشرفته بسیار ناچیز به نظر میرسد؛ اما برای آرشیوکردن تاریخ بشر و دادههای حیاتی نیازمند به ماندگاری ابدی این فناوری بیرقیب است.
