شرکت اسپیسایکس درخواستی را به کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا (FCC) ارائه کرده است و در آن خواستار دریافت مجوز برای قرار دادن مجموعهای متشکل از ۱ میلیون ماهواره مرکز داده در مدار زمین شده است. اگرچه بعید به نظر میرسد FCC با چنین شبکه بسیار گستردهای موافقت کند، اما راهبرد اسپیسایکس در سالهای اخیر بر این اساس بوده که درخواستهایی با اعداد غیرواقعی و بسیار بزرگ ارائه دهد تا آنها را بهعنوان نقطه آغاز مذاکرات در نظر بگیرد.
بر اساس این درخواست، اسپیسایکس پیشنهاد داده است شبکهای از دیتاسنترهای خورشیدی در مدار پایین زمین ایجاد شود که از طریق لیزر با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند. در متن درخواست، از این منظومه با ادبیاتی جاهطلبانه و نزدیک به علمیتخیلی یاد شده و آن را نخستین گام در مسیر تبدیل شدن به یک تمدن در سطح کارداشف نوع ۲ توصیف کرده؛ تمدنی که قادر است از تمام توان انرژی خورشید بهرهبرداری کند.
حتی اگر تنها بخش کوچکی از این ۱ میلیون ماهواره در نهایت به مدار زمین راه پیدا کنند، باز هم این موضوع بهمعنای افزایش چشمگیر تعداد اشیای ساخت بشر در فضا خواهد بود. آژانس فضایی اروپا برآورد میکند که در حال حاضر حدود ۱۵۰۰۰ ماهواره در مدار زمین قرار دارند و بخش عمده آنها متعلق به استارلینک هستند. بر اساس گزارشها، بیش از ۹۶۰۰ مورد از این ماهوارهها به استارلینک تعلق دارند.
در شرایطی که کارشناسان نسبت به افزایش زبالههای فضایی و خطر برخوردهای مداری ابراز نگرانی میکنند، چنین رشدی در تعداد اشیای مداری اقدامی نادرست به نظر میرسد. با این حال، اسپیسایکس استدلال میکند که مراکز داده مداری میتوانند جایگزینی ارزانتر و سازگارتر با محیط زیست در مقایسه با مراکز داده زمینی باشند که ستون فقرات صنعت رو به رشد هوش مصنوعی را تشکیل میدهند. بهجای مصرف آب جوامع محلی، آلودهسازی منابع آب زیرزمینی و افزایش هزینه برق، دیتاسنترهای مداری میتوانند گرمای تولیدشده را مستقیماً به خلأ فضا منتقل کنند و تقریباً بهطور کامل به انرژی خورشیدی و تعداد محدودی باتری متکی باشند.
واکنشهای منفی نسبت به ساخت مراکز داده در سالهای اخیر افزایش یافته است و جوامع محلی بهطور فزایندهای در جلوگیری از احداث آنها موفق عمل کردهاند. از همین رو، تعجبآور نیست که بزرگترین نامهای فعال در حوزه هوش مصنوعی توجه خود را به یکی از معدود مکانهایی معطوف کردهاند که در آن هیچ جامعهای برای نارضایتی وجود ندارد.
