یک معلم و دانشآموزانش میگویند که پس از ممنوعیت استفاده از فناوری در کلاس درس، توانایی خواندن آنها به شکل چشمگیری افزایش یافته است.
مائورین مالوانی، دبیر درس ادبیات و زبان انگلیسی پیشرفته در دبیرستان واشبورن شهر مینیاپولیس، سال گذشته تصمیم گرفت یک آزمایش آموزشی کمفناوری را آغاز کند. او از افزایش تقلبهای علمی، حواسپرتی دانشآموزان و افت شدید سطح سواد خواندن به ستوه آمده بود.
به همین دلیل و با حمایت پرشور والدین، استفاده از تلفن همراه و لپتاپ را در کلاس ممنوع کرد و از دانشآموزان خواست تمام فعالیتهای درسی خود را تنها با مداد و کاغذ انجام دهند. تغییرات مثبت خیلی زود آشکار شد و با وجود مخالفت اولیه برخی دانشآموزان، آنها خیلی سریع به شیوههای سنتی و غیر دیجیتالی علاقهمند شدند.
در ماه سپتامبر و پیش از آغاز این طرح، تنها ۴۶ درصد از شاگردان مالوانی معتقد بودند توانایی خوبی در خواندن دارند. اما تا ماه فوریه این رقم به ۹۵ درصد افزایش یافت و اعتمادبهنفس آنها در زمینه مطالعه به شکل چشمگیری رشد کرد.
مالوانی به شبکه خبری محلی KARE 11 گفت که نظام آموزشی با مشکلات فراوانی روبهرو است و بازخورد دانشآموزانش نشان داد که راهحل این مشکلات بازگشت به روشهای کمفناوری و قدیمی است. او توضیح داد که اگر عوامل مزاحم حذف شوند، میتوان دانشآموزان را دوباره به مسیر درست بازگرداند.
او اجازه نداد دانشآموزان به یکباره وارد محیطی کاملاً بدون فناوری شوند. در ابتدا تنها ده دقیقه مطالعه آرام و نوشتن با دست را در برنامه قرار داد. با این حال، همان روز نخست برای بیشتر دانشآموزان بسیار دشوار بود. مالوانی در مقالهای در روزنامه The Minnesota Star Tribune نوشت که بیشتر دانشآموزان حتی نتوانستند بیش از نیم صفحه با دست بنویسند و خیلی زود از ادامه کار دست کشیدند.
او در گفتوگو با KARE 11 این فرایند را به تمرین با وزنه تشبیه کرد و گفت همانطور که هیچکس از همان ابتدا وزنهای ۳۰ کیلویی بلند نمیکند، در نوشتن با دست هم باید بهتدریج توانایی را افزایش داد.
تا ماه فوریه، بیشتر دانشآموزان قادر بودند دستکم دو صفحه بنویسند و برخی از آنها حتی به نوشتن پنج یا شش صفحه رسیده بودند. همچنین ۷۹ درصد از دانشآموزان اظهار کردند که روی کاغذ بهتر میتوانند بنویسند و افکارشان را سازماندهی کنند تا هنگام کار با صفحه نمایش.
رو فالبو، یکی از دانشآموزان، به KARE 11 گفت که این تجربه واقعاً لذتبخش بود. او توضیح داد که دور بودن از فناوری را دوست داشت و احساس میکرد همه افراد کلاس ارتباط بیشتری با یکدیگر پیدا کردهاند.
خلیل عمر نیز گفت که پس از اجرای این طرح، نوشتن با دست را بیشتر از تایپ کردن با لپتاپ دوست دارد. او توضیح داد که هنگام استفاده از Chromebook ممکن است وسوسه شود چیزی را جستوجو نماید یا معنی واژهای را پیدا کند، اما زمانی که روی کاغذ مینویسد، احساس میکند نوشتههایش کاملاً از ذهن و توانایی خودش سرچشمه میگیرد.
دانشآموز دیگری نیز در مقاله مالوانی گفت که هنگام استفاده از کاغذ، هیچ وسوسهای برای استفاده از هوش مصنوعی وجود ندارد. او افزود که در این شرایط مجبور است خودش ایدهپردازی کند و دقیقاً به همین دلیل، ایدههای تازه به ذهنش میرسد.
نتایج این آزمایش در شرایطی بسیار امیدوارکننده به نظر میرسد که بسیاری از استادان دانشگاه و معلمان از ناتوانی دانشآموزان در خواندن و درک متون شکایت دارند و در کنار آن، گسترش تقلبهای ناشی از ابزارهای هوش مصنوعی نیز به مشکلی جدی تبدیل شده است. بسیاری از کارشناسان، هوش مصنوعی و تلفنهای همراه را مقصر میدانند، زیرا پژوهشهای فراوانی نشان دادهاند که این فناوریها میتوانند آثار منفی قابل توجهی بر عملکرد شناختی انسان داشته باشند. تازهترین تحقیقات نیز نشان میدهد استفاده از هوش مصنوعی در نوشتن مقاله، توانایی تفکر انتقادی را تضعیف کرده و فعالیت مغزی را کاهش میدهد.
موضوع جالبتر این است که مالوانی علاوه بر تلفن همراه، لپتاپها را نیز از کلاس حذف کرد؛ وسایلی که معمولاً کمتر مورد انتقاد قرار میگیرند. بسیاری از مدارس استفاده از تلفن همراه را ممنوع کردهاند، اما همچنان به دانشآموزان اجازه میدهند از رایانههای قابل حملی استفاده کنند که میتوان با آنها بازی کرد، خرید انجام داد یا با مدلهای هوش مصنوعی گفتوگو کرد. طی دهههای گذشته این باور وجود داشت که لپتاپ ابزاری ضروری برای آموزش است، اما اکنون کارشناسان در حال به چالش کشیدن این فرضیه هستند.
سرعت دستیابی به این نتایج مثبت نیز بسیار امیدوارکننده است. شاید مشکلات موجود در آموزش آنقدر که تصور میشود پیچیده و حلنشدنی نباشند و آثار منفی وابستگی به ابزارهای دیجیتال نیز به اندازهای که گمان میرود برگشتناپذیر نباشد.
مالوانی در مقاله خود نوشت که کودکان تغییر نکردهاند، بلکه این نظام آموزشی است که دگرگون شده و اکنون زمان آن رسیده که دوباره به روشهایی بازگردیم که واقعاً کارآمد بودهاند.
