کشفی که می‌تواند ریشه‌های درد تاندون را روشن کند

به نقل از ساینس دیلی، بیماری‌هایی که شامل درد آشیل، آرنج تنیس‌بازان، شانهٔ شناگران و Jumper’s knee هستند. این مشکلات که به گروهی از اختلالات با نام تندن‌پاتی‌ها شناخته می‌شوند، هم ورزشکاران را درگیر می‌کنند و هم افراد معمولی را، و هم‌اکنون یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های درمانی ارتوپدی محسوب می‌شوند.

پیش از این مشخص شده بود که میزان HIF1 در تاندون‌های آسیب‌دیده افزایش می‌یابد، اما این مطالعه تأیید کرد که این پروتئین فقط نشانگر مشکل نیست، بلکه عامل فعال آن است. با فعال بودن HIF1، حتی تاندون‌هایی که تحت فشار زیاد نبودند هم دچار تغییرات مضر می‌شوند.

در آزمایش‌های روی موش‌ها، گروه تحقیقاتی توانستند HIF1 را به‌طور مصنوعی فعال یا غیرفعال کنند، در شرایطی که این پروتئین به‌طور مداوم فعال نگه داشته شد، موش‌ها حتی بدون فشار زیاد نیز دچار بیماری تاندون شدند. اما وقتی HIF1 در تاندون‌ها غیرفعال شد، حتی تحت بار زیاد هم علائم بیماری ظاهر نشد.

تحلیل نمونه‌های بافت تاندون انسان نیز نتیجهٔ مشابهی را نشان داد: افزایش HIF1 باعث شد رشته‌های کلاژن، که وظیفهٔ استحکام و انعطاف‌پذیری تاندون‌ها را دارند، بیشتر با هم پیوند بخورند ، نتیجه‌ای که تاندون‌ها را بیش از حد سفت و شکننده می‌کند و عملکرد مکانیکی آن‌ها را تضعیف می‌کند.

علاوه بر اینکه یافته‌ها دیدگاه جدیدی به چگونگی شکل‌گیری بیماری‌های تاندونی می‌دهند، نشان دادند که درمان زودهنگام اهمیت زیادی دارد. در مراحل اولیه، آسیب‌های واردشده هنوز برگشت‌پذیر هستند و توانایی بهبودی با فیزیوتراپی بیشتر است، اما با گذشت زمان، تغییرات ساختاری در تاندون‌ها می‌تواند دائمی شود و راه‌حل‌های فعلی به کندی یا حتی به‌صورت جراحی محدود می‌گردند. پرسش مهم اکنون این است که آیا می‌توان درمان دارویی‌ای برای هدف‌گیری HIF1 در تاندون‌ها توسعه داد؟ پاسخ پژوهشگران پیچیده است: HIF1 نقش مهمی در بدن دارد و پاسخ به شرایط کم‌اکسیژن (کمبود اکسیژن) را تنظیم می‌کند. خاموش کردن کامل آن در کل بدن می‌تواند پیامدهای ناخواسته‌ای داشته باشد. لذا راهکارهای پیشنهادی شامل هدف‌گیری دقیق‌تر در بافت تاندون یا شناسایی مولکول‌های مرتبط با HIF1 برای استفاده در درمان‌های ایمن‌تر است.

این پژوهش، که در مجله‌ی Science Translational Medicine منتشر شده است، نقطهٔ عطفی در فهم علت‌های بنیادی تاندینوپاتی‌ها محسوب می‌شود و امید به درمان‌های بهتر و هدفمندتر برای دردهای شایع تاندونی را افزایش می‌دهد، هرچند هنوز راه زیادی تا کاربرد درمانی کامل وجود دارد، اما این کشف می‌تواند در آینده نزدیک مسیر جدیدی برای درمان‌های غیرجراحی و پیشگیری از آسیب‌های تاندونی ارائه کند.