تویوتا در سالهای اخیر مسیر متفاوتی را برای توسعه برخی خودروهای اسپرت خود در پیش گرفته است؛ مسیری که در آن تجربه مستقیم مسابقات و پیست، به یکی از منابع اصلی برای بهبود خودروهای جادهای تبدیل شده است. این رویکرد در محصولات بخش Toyota Gazoo Racing یا همان GR بهوضوح دیده میشود.
نمونه قابل توجه این فلسفه، GR Yaris است؛ خودرویی که توسعه آن بهطور جدی از تجربه تویوتا در مسابقات رالی تأثیر گرفته است. خود تویوتا میگوید نسل جادهای GR Yaris از تجربه پنج فصل حضور Yaris WRC و سه فصل رقابت GR Yaris Rally1 Hybrid بهره برده است.
این ارتباط فقط به پیشرانه محدود نمیشود و بخشهایی مانند آیرودینامیک، سیستم تعلیق، انتقال قدرت و رفتار خودرو نیز تحت تأثیر تجربه مسابقه قرار گرفتهاند. تویوتا در توسعه خودروهای GR تلاش میکند بازخورد رانندگان حرفهای و دادههای بهدستآمده در شرایط سخت مسابقه را به مدلهای قابل استفاده در جاده منتقل کند.
تویوتا همین فلسفه را در GRMN Corolla مدل ۲۰۲۶ نیز دنبال کرده است. این خودرو با استفاده از تجربه مسابقات Super Taikyu و آزمایشهای گسترده در پیست نوربرگرینگ توسعه یافته و بخشهایی مانند سیستم تعلیق، آیرودینامیک و کنترل چهارچرخ محرک آن بر اساس همین آزمایشها بهینه شدهاند.
حتی برخی قطعات آیرودینامیکی GRMN Corolla مانند کانالهای روی کاپوت و گلگیرها و بال عقب، از دانش بهدستآمده در مسابقات توسعه یافتهاند. مهندسان تویوتا سپس این قطعات را در آزمایشهای نوربرگرینگ بررسی و تنظیم کردهاند تا عملکرد خودرو در شرایط مختلف بهبود پیدا کند.
این رویکرد در مدلهای جدیدتر تویوتا نیز ادامه دارد. برای نمونه، GR GT بهعنوان یک خودروی اسپرت جادهای با نگاه «خودروی مسابقهای قابل تردد در جاده» توسعه یافته و مهندسان از همان مراحل ابتدایی طراحی، آیرودینامیک، مرکز ثقل پایین و استحکام بالای بدنه را در اولویت قرار دادهاند.
به این ترتیب، ایده اصلی تویوتا فقط تبدیل یک خودروی معمولی به مدل اسپرت نیست؛ بلکه در برخی پروژههای GR، تجربه مسابقه از ابتدا وارد فرایند مهندسی میشود و سپس نتیجه آن برای یک خودروی جادهای قابل استفاده است. همین مسیر باعث شده مرز میان فناوریهای پیست و خودروهای خیابانی در محصولات اسپرت تویوتا کمرنگتر شود.
