در یک مطالعه علمی جدید در دانشکده حقوق استنفورد منتشر شد، مشخص شده است که استادان حقوق در ارزیابی پاسخها، در بسیاری از موارد پاسخهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی را به پاسخهای نوشتهشده توسط همکاران انسانی خود ترجیح دادهاند. این تحقیق توسط «جولیان نیارکو»، استاد حقوق استنفورد و تیمی از پژوهشگران دانشگاههای معتبر از جمله ییل، نیویورک و شیکاگو انجام شده است.
در این پژوهش، ۱۶ استاد حقوق در آمریکا حدود ۳ هزار مقایسه ناشناس از پاسخها را بررسی کردند. نتایج نشان داد پاسخهای هوش مصنوعی در حدود ۷۵ درصد موارد نسبت به پاسخهای اساتید دیگر ترجیح داده شدهاند. نکته جالب این بود که استادان در داوری خود، پاسخهای هوش مصنوعی را کمتر از پاسخهای انسانی «گمراهکننده یا آسیبزا» ارزیابی کردند؛ بهطوری که این نسبت برای هوش مصنوعی ۳.۵ درصد و برای پاسخهای انسانی ۱۲ درصد گزارش شد.
هدف این مطالعه بررسی توانایی مدلهای زبانی بزرگ در آموزش حقوق، بهویژه در حوزه قراردادها بود؛ حوزهای که نیازمند تحلیل دقیق، استدلال حقوقی و توانایی مواجهه با ابهام است. پژوهشگران تأکید کردند که برخلاف بسیاری از حوزههای دیگر، در حقوق همیشه پاسخ قطعی وجود ندارد و کیفیت استدلال اهمیت زیادی دارد، نه فقط درستی اطلاعات.
پژوهشگران همچنین توضیح دادند که پاسخهای هوش مصنوعی با دقت از نظر طول، ساختار و سبک با پاسخهای انسانی همسطحسازی شده بود تا ارزیابی منصفانه انجام شود. نتایج نشان داد که حتی در مواردی که پاسخهای هوش مصنوعی محدودیت یا نقص اطلاعاتی داشتند، باز هم اغلب توسط اساتید ترجیح داده میشدند.
در جمعبندی این مطالعه تأکید شده است که هرچند هوش مصنوعی میتواند بهعنوان ابزار آموزشی در آموزش حقوق نقش مهمی ایفا کند و دسترسی به آموزش باکیفیت را گستردهتر کند، اما پژوهشگران هشدار دادهاند که این نتایج به معنای جایگزینی کامل آموزش انسانی نیست. به گفته آنان، بحث اصلی باید از «آیا هوش مصنوعی میتواند آموزش بدهد یا نه» به «چگونه میتوان از آن به شکل مسئولانه در آموزش استفاده کرد» تغییر کند.
